Ola z Wioski i Zły Ogr - Bajka o Odwadze, Przyjaźni i Przemianie

Dawno, dawno temu, nad zielonym jeziorem stała wioska, a w niej Ola - oczy jak świtezianki, włosy jasne jak mlecz i śmiech, który wypędzał smutek spod strzech. Pewnego dnia z lasu doszedł płacz. Ola weszła między paprocie i zobaczyła świnkę, kangura, wiewiórkę i drżącą myszkę. - Zły Ogr miesza w norach - jęknęła świnka. - Krzyczy w nocy i rozrzuca zapasy. Ola ułożyła dłoń na wiewiórce: - Strach nie jest maczugą. Mądrość i współpraca - tak, owszem. Zbudowali pułapkę nie z kolców, lecz z ziemi: świnka ryła krąg, kangur znosił gałęzie, wiewiórka i mysz splatały liny z liany. Na środek położyli miskę miodu i jagód - zapach rozniósł się po borze. Ziemia zadrżała; ogr wpadł po pas do dołu. Liny owinęły mu ręce. Ola podeszła bliżej: - Głód i samotność robią z ludzi burze. Chcesz jeść razem z nami, czy dalej żuć złość? Ogr opuścił ramiona. - Nikt nie podawał mi ręki. Dajcie szansę - pokażę, że potrafię nosić wodę, nie tylko strach. Od tamtej pory naprawiał budki leśnych mieszkańców, sadził drzewa i uczył się śmiać do saren bez ich trwogi. Ola wracała do wioski z opowieścią, że nawet zielona skóra pod spodem może mieć ciepło - jeśli ktoś najpierw zada pytanie, nie cios. Dobranoc - twoja dobroć też może być małą pułapką na cudzy smutek, ale w tej pułapce jest drzwi.