Samuraj Kazuki i sprytne zwierzęta przeciw złemu smokowi - Opowieść o przyjaźni, odwadze i przebaczeniu

Dawno, dawno temu, w krainie bambusowych lasów żył samuraj Kazuki - tak uczciwy, że liście chyliły się przed nim z szacunku, nie z lęku. Codziennie pomagał, kto potrzebował, i słuchał mądrości natury. Pewnego poranka spod omszałego kamienia dobiegł cienki głos: rubinowa pchełka wskoczyła mu na ramię i powiedziała, że smok swoją chciwością zasłonił słońce nad dżunglą. Kazuki ruszył bez słowa. Po drodze przyłączył się jeleń o porożu jak rozgałęzione światło. Nad rzeką zobaczyli pawia z ogona jak tęcza; obok niego kręcił się smok o łuskach barwy mchu i złota i kusił pawia blaskiem oraz władzą nad lasem. Serce Kazukiego zabolało, widząc, jak paw chyli się ku pustym obietnicom. Z wody wynurzyła się krewetka - mistrzyni podwodnych forteli. - Ten smok nie znosi pyłku - szepnęła z uśmiechem. - Kwiaty go rozprostują jak kichnięcie burzy. Pchełka zebrała nektarowe pyłki, jeleń przetrząsnął je w złoty obłoczek, a krewetka poprowadziła nurt tak, by smok stanął dokładnie tam, gdzie czekał słodki zapach i pyłek. Smok wyszedł dumnie na brzeg; paw co chwilę zerkał w stronę dawnych przyjaciół. Pchełka wyskoczyła z ukrycia i zasypała smoka pyłkiem - zachłysnął się, kichnął tak potężnie, że ogień w gardle przygasł. Jeleń przepchnął go porożem ku nurtowi; krewetka dopięła sprawy, subtelnie pomagając rzece. Smok zniknął w wodzie, poniesiony prądem tam, gdzie pycha nie mogła już szkodzić. W wiosce zapłonęły światła uczty. Paw przyznał się do zdrady z własnym wstydem; Kazuki przyjął przeprosiny i zaprosił go z powrotem do stołu - wiedział, że przebaczenie bywa drugim mieczem, równie ważnym jak pierwszy. Od tamtej pory dżungla znów dyszała spokojem. Niech i twoje sny będą ciche jak strumień po burzy. Dobranoc!