Czarodziej, Wampir i Zwierzęta z Magicznej Góry

Dawno, dawno temu, gdy świat był jeszcze młody, na skraju szepczących lasów i pośród chmur obłoków, wyrastała niezwykła góra.
na rysunku: Góra Jej szczyt tonął we mgle, a zbocza porastały niespotykane nigdzie indziej kwiaty, pachnące wanilią i miodem. Była to Magiczna Góra, dom czarodzieja o imieniu Leopold. Leopold zamieszkiwał chatkę zbudowaną z ciepłego, złotego drewna, pełną szeleszczących ksiąg, ziół suszących się na powałach i fiołków kwitnących nawet zimą na dobrze wypielęgnowanym oknie.
na rysunku: Koń Czarodziej miał długą, srebrną brodę, błyszczące oczy i zwiewną szatę haftowaną w gwiazdy. Lepiej niż ktokolwiek rozumiał mowę zwierząt, znał sekrety lasu i umiał sprawić, by listki tańczyły w powietrzu niczym wróżki. Zwierzęta – królik o imieniu Fuzio, łaciata krowa Berta, ruda wiewiórka Kika i dumny koń Rubel – były jego wiernymi przyjaciółmi i pomocnikami w drobnych codziennych sprawach.
na rysunku: Krowa Pewnej jesiennej nocy, kiedy mgły ścieliły się gęsto, a księżyc miał kształt cienkiego rogalika, w głębi boru zaczęły dziać się dziwne rzeczy. Liście wirowały w szalonym tańcu, gałęzie trzaskały, a nad całą górą zawisł cień – to Vlad, mroczny wampir, przybył do lasu z zamiarem zdobycia tych ziem dla siebie. Miał czerwone oczy żarzące się niczym węgle i czarny płaszcz dłuższy niż cień świerka.
na rysunku: Las Wampir był sprytny, wygadany i nieprzewidywalnie groźny. Fuzio, Kika, Berta i Rubel, choć odważni, poczuli, jak ich serca drżą na myśl o niebezpiecznym przybyszu. Roztrzęsione, ukryły się w norach, dziuplach i stajni, czekając na świt.
na rysunku: Wiewiórka Ale to Fuzio, najmniejszy z nich, postanowił nie dopuścić, by strach zawładnął ich piękną górą. Skrył swoje uszka pod liściem i przebiegł cichutko przez rosę prosto do chatki Leopolda, a za nim pomaszerowały pozostałe zwierzęta. Czarodziej wysłuchał płaczącej Kiki i zaniepokojonej Berty.
na rysunku: Wampir Rubel, mimo odwagi, również przyznał, że Vlad jest zbyt potężny, by walczyć z nim jak równy z równym. Leopold przeciągnął dłonią po magicznej brodzie i wyciągnął starą, popękaną księgę. Wcześniej, niż na stronach pojawiły się wpisy o słabościach wampirów – przede wszystkim o ich niechęci do promieni słońca i jasnego światła.
na rysunku: Królik Postanowili więc wspólnie przygotować fortel. Leopold całymi dniami kuł w swoim ogrodzie srebrne lusterko, gładkie i lśniące jak tafla jeziora za chatką. W tym czasie Rubel ćwiczył szybkie zwroty, Berta nabierała sił, a Kika trzymała wartę na najwyższej gałęzi tej najgrubszej sosny . Zadanie było trudne, bo Vlad czuł pismo nosem i był bardzo ostrożny. Zbliżał się szarością poranka, próbował przekupić wiewiórkę orzechami, straszył królika i podkradał się do zagrody Berty. Jednak pod wieczór, gdy nie było już zbyt widno, Fuzio wszedł na polankę i udawał, że zgubił się, kręcąc uszami i podskakując nerwowo . Vlad pojawił się nagle, jak cień, z oparami nocy wokół. Wyciągnął przed siebie długie palce i chciał pochwycić królika, ale w tej samej chwili Rubel wykonał imponującą serię wierzgania, odwracając uwagę wampira. Kika skoczyła mu na ramię, a Berta zawyła donośnie, by ostrzec Leopolda . Czarodziej, który czuwał nieopodal z ukrytym lusterkiem, wyczarował język słonecznego światła, odbity przez lustro wprost w oczy Vlada. Przerażony Vlad najpierw próbował się wycofać, krzyczał, zasłaniał twarz, tupotał nogami jak spłoszony jeleń, ale nie pomogło – światło jeździło za nim, rozmywało jego cień i łaskotało nos. Zwierzęta, widząc jak potężny wampir stał się nagle bezradny, zaczęły chichotać, aż echo potoczyło się po całej magicznej górze . Vlad, przestraszony, że już nigdy nie odzyska swojej dumy, uciekł aż za siedem lasów, przysięgając, że już tu nie wróci. Leopold i zwierzęta przeżyli prawdziwe święto. Berta przyniosła najlepsze mleko, Kika częstowała żołędziami i orzechami, Rubel galopował wokół polany, unosząc z ziemi deszcz kwiatów, a Fuzio opowiadał wszystkim, jak wspólną odwagą i przyjaźnią udało się przepędzić największe nawet zło . Od tej pory Magiczna Góra lśniła spokojem, a leśne zwierzęta spały pod opieką czarodzieja Leopolda, który każdego wieczoru czytał im bajki o dawnych bohaterach i uczył, że nawet największy strach można pokonać razem. Zaś gdy księżyc świecił jasno, nad doliną niosło się leciutkie chrapanie zwierząt – bo pewność, że mają przyjaciela czarodzieja, pozwalała spać naprawdę spokojnie. I tak kończy się opowieść o magicznej górze, przez mądrość, przyjaźń i odwagę silniejszej nawet od czarnej magii!