Dawno, dawno temu, u podnóża szumiących gór Dalekiego Wschodu, znajdowała się spokojna wioska, gdzie ludzie żyli w zgodzie z naturą, a opowieści o bohaterach i magicznych stworzeniach przekazywano z pokolenia na pokolenie. W tej wiosce mieszkał młody samuraj imieniem Kazuki, znany z mężnego serca, dobrych uczynków i niezwykłych przyjaźni ze zwierzętami.
Pewnego ranka, gdy rosą lśniły jeszcze trawy, Kazuki wyruszył na spacer do tajemniczego lasu, który rozciągał się tuż za granicą wioski. Słońce igraszki urządzało w liściach, a ptaki śpiewały swe trele. Nagle samuraj zauważył maleńki cień przemieszczający się między źdźbłami trawy. Była to pchełka, przez wszystkich zapomniana, ale bystra i zwinna jak błyskawica. Pchełka, widząc odważnego młodzieńca, podskoczyła na jego ramię i zapytała: „Czego szukasz w głębi lasu, samuraju?”
Kazuki podzielił się z nią swoim zmartwieniem - od wielu dni nad wioską unosił się cień smoka, który w swoich czerwonych oczach miał groźbę ognia i burzy. Zaintrygowana historia pchełka postanowiła pomóc, oferując swoje sprytne pomysły i niepohamowaną energię. Razem wyruszyli w głąb letniej zieloności, gdzie promienie słońca rozjaśniały ścieżki.
Nie minęło wiele czasu, gdy ich wędrówka zaprowadziła ich do polany osnutej mgłą. Tam pod rozłożystym dębem stał jeleń - dumny, o lśniącej sierści i porożu jak rozłożyste gałęzie. Jego szerokie oczy błyszczały łagodnością, lecz i siłą jednocześnie. Przywitał wędrowców łagodnym ruchem łba i powiedział: „W tych lasach każdy ma swoje miejsce. Gdy smok nęka wioskę, musimy zjednoczyć siły.” Jeleń, choć potężny, cenił przyjaźń i lojalność ponad wszystko, dlatego przyłączył się do wyprawy, kierując ich ku rzece, gdzie - jak szeptały leśne zwierzęta - smok miał swoją kryjówkę.
Szeleszcząc liśćmi, dotarli w końcu nad szmaragdową rzekę, która wiła się wśród skał jak błyszcząca wstążka. Tutaj spotkali pawia spowitego w ferię kolorów. Jego ogon lśnił wszystkimi barwami tęczy, złote i szmaragdowe pióra rozpościerały się niczym wachlarz. Paw rozmawiał właśnie ze smokiem o łusce błyszczącej jak szlifowany rubin. Smok syczał cicho, przekonując pawia, że jeśli stanie po jego stronie, stanie się najpiękniejszym i najpotężniejszym ptakiem na świecie, a wszyscy będą mu się kłaniali. Paw, oczarowany wizją własnej sławy, zawahał się i ku smutkowi swych przyjaciół, zdecydował dołączyć do smoka, nie wiedząc, jak wiele może stracić.
Kazuki, pchełka i jeleń, dotknięci zdradą, postanowili nie poddawać się. Usiadłszy na brzegu rzeki, myśleli długo, jak pokonać silnego wroga. Wkrótce dołączyła do nich krewetka - pozornie delikatna, ale o wielkiej odwadze i przenikliwości. Wynurzyła się z podwodnych głębin na jednym z kamieni.
„Może nie mam siły wielkoluda,” szepnęła, „ale znam każdy nawet najmniejszy zakamarek tej rzeki. Wiem, że Smok panicznie boi się pyłku pewnego kwiatu, a rzeka może obmyć nawet największego potwora, jeśli się nią odpowiednio pokieruje.”
Przyjaciele zaczęli działać. Pchełka, wykorzystując swą wielkość i zwinność, podskakiwała z kwiatka na kwiatek, zbierając pyłek w filigranowy woreczek utkany przez jedwabniki. Jeleń młócił kwiaty i rozdrabniał je porożem, aż powstał wonny obłok pyłu. Krewetka, pływając wśród podwodnych traw, powoli zmieniała bieg rzeki, kierując nurt ku leśnej polanie, gdzie smok wylegując się, z uśmiechem planował podbój wioski.
Nadszedł dzień rozstrzygnięcia. Słońce złociło wierzchołki drzew, a mgły snuły się nisko przy ziemi. Kazuki, ubrany w zbroję ze smoczej łuski, z pchełką na ramieniu, jeleniem u boku i krewetką ukrytą wśród fal, stanęli naprzeciw smoka. Zły gad zionął ogniem i rozłożył skrzydła, rzucając cień na ziemię. Nagle pchełka zawołała: „Teraz!” Kazuki podrzucił do góry woreczek z pyłkiem, który rozproszył się wokół smoczej głowy. Smok zaczął kichać tak mocno, że ziemia zadrżała, a drzewa z głośnym westchnieniem ugięły korony.
Jeleń wykorzystał okazję - z cudowną gracją szarżował, zahaczając z impetem o łuski na brzuchu smoka. Pchełka z wirtuozerią skakała po ciele gada, swędząc go niemiłosiernie, aż smok wił się jak węgorz. Tymczasem krewetka, z czułkami poruszającymi się w rytm nurtu, podgryzła smoka w ogon. Oszołomiony smok potknął się i, ledwie łapiąc równowagę, runął do rzeki. Gwałtowny nurt, przygotowany przez krewetkę, poniósł smoka daleko, aż poza wzgórza, skąd już nie było powrotu.
Bitwa dobiegła końca. Przerażeni mieszkańcy wioski wybiegli z domostw i, widząc wracających bohaterów, wznosili okrzyki radości, a nad wioską uniósł się zapach pieczonego ryżu i świeżych owoców. Kazuki, pchełka, jeleń i krewetka zostali obsypani kwiatami, a święto trwało aż do gwiaździstej nocy.
Tylko paw, spoglądając z ukrycia, czuł cień żalu w sercu. Powoli podszedł do przyjaciół, a z jego piórem opadła duma i próżność. „Wybaczcie mi moją zdradę…”, wyszeptał łagodnie, „prawdziwe piękno to siła przyjaźni, nie łuski smoka czy barwne pióra.” Przyjaciele przyjęli go z powrotem z otwartymi skrzydłami - bo każdy, kto żałuje swego błędu, zasługuje na drugą szansę.
Od tego dnia wioska już nigdy nie zaznała strachu. Kazuki i jego dzielni towarzysze - pchełka, krewetka, jeleń i paw - pilnowali pokoju, a ich opowieść przekazywano z ust do ust podczas długich, spokojnych wieczorów.
A gdy nadchodził czas snu, w całym domu unosiła się cisza i spokój. W końcu dżungla, rzeki i odważne zwierzęta mogły śnić o kolejnych przygodach, a księżyc mrugał do wszystkich, jakby chciał powiedzieć: „Dobranoc.”
