Filip Pasterz i Magiczna Bitwa w Krainie Uśmiechu

Dawno temu, w krainie złotych plam słońca na trawie i jezior jak tęcze, żył pasterz Filip - serce czyste jak potok, odwaga jak u dobrego rycerza, uśmiech jak drugie słońce. Za wioską leżała Dolina Snów; przy niej mieszkały wydry, srebrne rybki, świecące rozgwiazdy i chomiki od wielkich serc w małych ciałach. Pewnego dnia nad łąką sunął czarny statek na mgle - nie po wodzie, lecz tuż nad ziemią. Z cienia wyskoczył Zły Czarownik, broda spleciona z mroku; chciał zamienić śmiech dzieci w płacz i trzymać krainę na smyczy. Filip pobiegł do Doliny. Wydry miały przegryźć magiczne nici oplotu kadłuba; rybki - zaplątać statek wirami; rozgwiazdy - błysnąć tak, by zły mrok nie widział celu; chomiki - przemykać szczelinami i otwierać klatki małych istot. Gdy Czarownik cisnął piorunami, Filip stanął z pastorskim kijem - darem pradziada, odpornym na chamskie czary. Wydry przecięły ostatni węzeł zaklęcia; promień słońca rozbił mu różdżkę w iskierki; resztą zajął wiatr i poniósł precz jak pylącą chmurę. Wioska świętowała - taniec wydr, skoki ryb, figle chomików. Filip mówił tylko: - Razem idzie się dalej niż samemu. Niech śni ci się kraina, gdzie śmiech ma pierwszeństwo przed hukiem. Dobranoc.