Dobroczynna Czarownica Agata i Tajemnica Złego Demona

Dawno, dawno temu, w zaklętej dolinie, gdzie tęcza spijała ze strumienia, mieszkała dobroczynna czarownica Agata - siwy warkocz, oczy letniego nieba, firanki z iskier dobrej magii. Pomagała od ślimaka po sowę; mikstury miała ziół i uśmiechu. Przy niej mieszkały czwórka psotników: świnka Amelia od zagadek, pies Borys od tropów, wiewiórka Klara od gałęzi, chomik Maks od kieszeni pełnych pomysłów. Pewnego dnia nad doliną zaszarżował stalowy statek z runami. Wylądował z hukiem, a ze rampy stanął Zgorzel - demon o oczach jak węgle i pazurach jak sierpy. Oddech mu szarzał trawę. - Od dziś wszystko tu moje! - wrzasnął. Agata schroniła przyjaciół w chatce pachnącej jabłkiem. Rzekła: - Potęga bez mądrości ma słabe kolana. Działajmy sprytem. Zamachała jałowcową różdżką - na chwilę zwierzęta mówiły ludzkim głosem; było ze śmiechu, gdy Borys próbował „proszę”, a Maks chwalił się słowem „triumf”. Amelia wpadła na pomysł: wielu złym trudno oprzeć się najlepszemu ciastku świata. Borys namierzył zioła słodkiego snu i mięty, Klara zrywała szyszki chrupotu, Maks degustował, bo ktoś musiał pilnować jakości. Agata dodała szczyptę czaru, który miał osłabić pychę Zgorzela, nie skrzywdzić go na amen. Gdy iluzja „smoków” na niebie wywabiła demona na pokład, przemycili kosze ciasteczek. Zgorzel zajadał się - z każdym kęsem gasła mu trochę mocy, rośla za to ciekawość, czy ktoś go karmi z litości, czy z lęku. Osłabły, słuchał, gdy Agata zamieniła demoniczne łańcuchy w wianki z mleczy - krzepkie, lecz nie tnące. Przyjaciele odczytali z księgi formułę powrotu: Zgorzel wrócił tam, skąd przybył, bez jadu w pięści, by przemyślał własny głos obietnic. Dolina znów pachniała miodem i chlebem. Co roku święto ciasteczka przypomina: najtwardszy wróg bywa najgłodniejszy na coś ciepłego i prawdziwego. Zamknij oczy - niech śni ci się kuchnia dobrych intencji. Dobranoc.