Rycerz Walenty, Wampir Wadim i Sekrety Zwierzęcego Królestwa

Dawno, dawno temu, w Zwierzęcym Królestwie rycerz Walenty nosił zbroję lśniącą jak świeży deszcz - i serce gotowe pomóc od myszy po zagubionego jeża. Nad krainą wędrowały opowieści o wampirze Wadimie z Gór Cieni: czerwone spojrzenie, peleryna jak noc. Ludzie bali się - Walenty widział jednak, że strach rośnie, gdy nikt nie zadaje pytania. W drodze wiewiórka Wanda poprosiła o ratunek dla jeża Henryka, który wpadł w błotnistą zatoczkę nad jeziorem. Krowa Klementyna zanurzyła ogon jak linę, Walenty trzymał ją mocno, Wanda podała gałąź - Henryk wrócił na brzeg, kolczasty i wdzięczny. Z wody wyskoczyła złota rybka Ryszard: - Za odwagę i współpracę - jedno wspólne życzenie. Walenty prosił nie o słodycze, lecz o tratwę do groty Wadima, by porozmawiać. Statek z gałęzi wierzby i bursztynu zaniósł ich pod skały. W półmroku nie leżał potwór z gotowością do walki - tylko smutny Wadim z zmiętym listem w dłoni. Na pergaminie stało, że dawno temu dobra dusza została uwięziona w klątwie z zazdrości - i tylko współczucie może ją rozwiązać. Drużyna ruszyła do starej czarownicy w krzakach malin. Ta, widząc czyste intencje, uniosła laskę - fioletowy dym rozproszył się jak poranna mgła. Wadim ocknął się jako człowiek, blady, lecz wolny. Obiecał uczyć dzieci opieki nad lasem. Walenty wrócił z Wandą, Klementyną i Henrykiem; Wadim szedł obok jak nowy sąsiad, który przypomniał wszystkim, że straszna legenda często jest cichą prośbą o pomoc. Dobranoc - czasem miecz najlepiej trzymać poziomo, jako most, nie jako groźbę.