Czarodziej Leopold i zaczarowany statek Trolla - bajka o przyjaźni, magii i odwadze

Dawno, dawno temu, gdy poranne mgły tańczyły z motylami, pod zaczarowanym lasem mieszkał czarodziej Leopold - siwa broda jak miękki szalik, oczy błękitne po deszczu, serce szerokie jak morze. Chatę miał ze świerkowych igieł i skrzypiącego mchu; do drzwi pukały i jeże, i duchy powietrza - każdy dostawał radę i ciepły kubek. Pewnego dnia na polanie czekała czwórka przestraszonych przyjaciół: czerwony krab o szczypcach jak imadła, żyrafa sięgająca chmur, mały renifer o porożu jak parasol na stada wróbli oraz tropikalna rybka skacząca w powietrzu w obłoku nawilżonej magii - bo dla Leopolda woda bywała płaszczem. Okazało się, że na Strzelistej Górze rozgościł się zły troll: wykopał ich domy, zaplątał rzeki i z lśniącego żelaza złożył statek, by żeglować po niebie, zasłaniając słońce. - Damy radę razem - rzekł Leopold i otulił ich mgiełką, która pachniała otuchą. Przeszli rzekę: krab rozrywał wodne pnącza, żyrafa wypatrywała stromej, lecz możliwej ścieżki, renifer tropił ślady, rybka ostrzegała przed nurtem. W Gąszczu Żywych Drzew - gdzie pień śpiewał zwodnicze melodie - Leopold znał starą pieśń uwalniającą korę od złości; drzewa ustąpiły. O zmierzchu u podnóża góry zobaczyli statek: maszt z kości, żagle z pajęczyn, dym jak fioletowa smuga. Leopold szepnął: - Każdy dar ma swoje miejsce w planie. Krab wślizgnął się do steru i przeciął liny; żyrafa, ledwie widoczna z pokładu, spuszczała żagle; reniferek uderzał porożem w łańcuchy, aż kadłub zachwiał się jak niepewny stołek; rybka latała koło mostka i krzyczała „tu!» przy każdym ukrytym haku. Gdy statek zagrażał upadkiem, troll rzucił się na intruzów. Leopold na szczycie masztu zatoczył krąg różdżką: - Niech złość zejdzie jak para; niech zostanie miejsce na żal i naprawę. Zły kamień w piersi trolla pękł. Przepraszał, składał maszt u podnóża góry i obiecał nosić belki zamiast je łamać. Nazajutrz odbudowano domy nad rzeką, zasadzono grzędy, a rybka utkała na trawie małe tęczowe dywany - żeby każdy miał gdzie wetknąć zmęczone stopy. Ta opowieść mruczy cicho: współpraca to najstarsza magia, starsza od żelaznego masztu. Zamknij oczy - niech śni ci się dobry zespół. Dobranoc.