Czarodziej Marek i Trzy Magiczne Próby

Dawno, dawno temu, w krainie tańczących świetlików, młody czarodziej Marek miał w oczach iskierki i w uszach cierpliwość na szept wiatru. Pewnego poranka runął pergamin spod korzenia dębu: trzy miejsca - błękitna oaza, stromy klif, kraina zwierząt jak ogród w kolorach. W oazie słoń, zające i pieski chowały się przed demonem, który zmętnił wodę i uciszył śmiech. Marek złożył lusterko z rosy, okruchów słońca i liści; gdy bestia z głową lwa i skrzydłami nietoperza rzuciła błyskawicę, odbiła się ona w jej własną złość - demon stał się kłębkiem dymu bez zęb. Woda znów tańczyła, pies polizał Marka po dłoni. Na klifie ptaki płakały: demon-wicher strząsał gniazda. Lusterko pękło, lecz Marek ułożył z ptakami krąg na starych kamieniach - runy skrzydeł i skały zamroziły wichr w szarą figurę granitu, strażnika, który już nie dmuchał w pióra, tylko je osłaniał od tylnej strony wiatru. W krainie zwierząt szarość zjadła barwy. Marek zebrał to, czego się nauczył: oazy - odblask, klifu - kamień i cierpliwość ptaków. Ze zwierzętami zbudowali skrzynię z gałęzi, srebrnej nici i piór; gdy demon-cień przyszedł po radość, Marek przywołał światło gwiazd i zaprowadził ciemność tam, gdzie nie ma już kogo straszyć - a tęczowe plamy wróciły na futra i kwiaty. Medalion z bursztynu dostał w podzięce; wracał do domu bogatszy nie tyle mocą, ile listą przyjaciół. Trzy próby - jedna lekcja: magia bez serca to tylko hałas. Dobranoc, mały czarodzieju snów.