Królowa Saphira, Zły Olbrzym i Zwierzęta Oazy

Dawno, dawno temu, królowa Saphira rozumiała mowę zwierząt jak nuty w jednej pieśni. Jej dwór na pustyni był zieloną oazą, a najbliższymi radcami Pszczoła Nuta, panda Misia, szop Szelm i pies Leksi. Z północy nadszedł grzmot kroków - Zły Olbrzym depcze sąsiednie krainy i zmierza ku wodzie. Saphira zebrała przyjaciół. Nuta poleci jako zwiad, Misia splata pułapkę z bambusu i słodkiej przynęty, Szelm wespnie się po klifie i - jeśli legenda się nie myli - ostrożnie zabierze czarodziejski kamień z jaskini, który żywi siłę olbrzyma, Leksi pilnuje tyłów i serca królowej. Nuta wróciła na czas: olbrzym już blisko. Misia dokończyła kosz; zapach miodu poszedł w powietrzu. Szelm, choć wiatr szarpał futro, wydostał zimny kamyk i cisnął w przepaść, nim gigant sięgnął brzegu. Olbrzym wpadł w bambusy, zaplątał się jak w łodygi trzciny. Bez kamienia osłabł - i właśnie wtedy Saphira zobaczyła w jego oczach nie tylko złość, lecz zmęczenie. Uklękła: - Nie przyszliśmy cię unicestwić. Jeśli naprawisz szkody, nauczymy cię nosić wodę zamiast piasku. Olbrzym zapłakał - łzy spadły w proch i zielenieje nim trawa. Od tamtej pory kopał stawy i stawiał mosty z bambusu pod okiem pandy, zbierał miód dla Nuty, a Leksi pilnował, by starzy i młodzi mieli pierwszeństwo przy studni. Dobranoc - czasem największy krok naprawdę to pierwszy krok do przeprosin.