Dobra Wiedźma i Zły Smok: Przygoda w Pustyni, Lesie i Krainie Zwierząt

Dawno, bardzo dawno, w Czarnej Puszczze, gdzie mgła pachnie mchem, Wanda mieszkała w chatce oplecionej bluszczem - srebrne włosy, dłonie jak ciepły chleb, magia tylko na potrzebę, nie na pokaz. Przy niej: miś Borówka, krowa Mlekośka, kurczak Pióropusz i Rybi Król ze stawu - uczyli się od niej, że las dzieli się cieniem i światłem. Letnim rankiem wróbel, drżąc na gałązce, ćwierkał: - Wando! Zły smok depcze puszczę - strach chowa się za każdym liściem! Smok miał skrzydła jak burza i ogień jak zły dzień. Wanda wiedziała: siłą go nie przewrócisz bez sprytu. Szli przez pustynię - Wanda uczyła chłodu z rosy, studni z cienia; Rybi Król wskazywał wilgoć pod piaskiem. W puszczy widzieli zwęglone pnie i ciche ptaki. U wejścia do jaskini plan był odważny: eliksir z jagód i księżycowej rosy zlał misia, krowę, kurczaka i rybę w jedną groźną złudę - większą niż smok. Bestia wyleciała w gniewie, a Wanda po cichu uwalniała porwanych. Gdy smok zorientował się, wypowiedziała prastare słowo - ogień zgasł jak zadmuchana świeca; łuski skurczyły się w skórę małego zielonego jaszczura z oczami pełnymi wstydu. - Nikt nie rodzi się tylko po to, by palić - szepnęła Wanda i podała wstążkę: „Przyjaźń uczy więcej niż płomień.” Jaszczur nosił jej drewno i żołędzie, ucząc się naprawy. Pustynia, las i dobroć potrafią iść jednym szlakiem - jeśli masz przyjaciół i odrobinę rozsądku. Dobranoc.