Dobra Wiedźma Wanda i Smok Bozgrom: Przygody w Królestwie Trzech Krain

Dawno, dawno temu, na skraju szumiącego lasu, w chatce otulonej bluszczem i mchem, mieszkała dobra wiedźma Wanda - srebrzyste warkocze, czarne mądre oczy, zapach ziół i świeżego chleba. Każdego ranka witał ją niedźwiedź Teodor, krowa Balbina z białą łatką w kształcie serca na czole, złota rybka Krysia w stawie przy progu i kurczaczek Czesiek, który wierzył, że odwaga zaczyna się od pierwszego kroku. Pewnego wieczora z wiosek przyszli przerażeni ludzie: po krainie grasuje smok Bozgrom - łuski jak szafiry, burze za skrzydłem, strach na drzewach; porywa zwierzęta i dzieci. Wanda zapakowała do magicznej torby wodę Balbiny, chleb i zdrowy rozsądek. Na rozpalonej pustyni Krysia w kryształowej kuli pokazała, jak zbierać rosę z kaktusów i chłodzić czoła liściem aloesu. Czesiek znalazł tunel w piasku i uchronił wszystkich przed żarem. W czarnym lesie drzewa były poszarpane ogniem. Teodor węchem namierzył ślad smoczej magii pod klifem - tam kryła się grota Bozgroma. Wanda otoczyła wejście zaklęciem; Krysia tłumiła hałas bąbelkami. W głębi, w pajęczynie koszmaru, leżały związane zwierzęta i dzieci; smok chrapał, ogonem rozsiewając iskry. Zamiast siły wybrano spryt: Balbina podzieliła się mlekiem, które dodaje odwagi, Teodor z Czesiekiem poruszali marionetką z patyków i liści, która udawała jeszcze groźniejszego smoka, a Wanda postawiła przed Bozgromem lustro - ujrzał własną furię i przestraszył się jak dziecko pioruna. - Dlaczego niszczysz? - spytała łagodnie. - Na końcu złości zwykle czeka samotność. Zaklęcie pojednania zlało ciepło Balbiny, siłę Teodora, spryt Czesia i mądrość Krysi w jeden świt nad mchem. Bozgrom przypomniał sobie siebie jako małą jaszczurkę, która marzyła, by ktoś został po zabawie. Magia zmiękczyła łuski - smok zmalał aż do zwyczajnego jaszczura z łzami na pyszczku i poszedł z nimi jako sąsiad, nie porywacz. Od tego dnia pomagał budować domki i zamiatać popiół. Jeśli kiedyś zobaczysz błysk nad lasem, pomyśl: nawet największy strach potrzebuje czyjegoś cierpliwego „jestem tu”. Dobranoc - niech twój oddech będzie spokojny jak woda po burzy.