Za siedmioma wzgórzami, w dolinie spowitej mgłą o poranku i rozświetlonej słońcem w południe, leżała malownicza wioska, której mieszkańcy znali się jak własne kieszenie. W samym jej sercu mieszkała dziewczynka imieniem Ania - pogodna, ciekawska i pełna empatii. Miała włosy jak złote kłosy zboża, oczy zielone jak letnia trawa i uśmiech, który rozwiewał chmury nawet w najpochmurniejszy dzień. Dzieci uwielbiały biegać za nią przez rozległe łąki pełne maków i chabrów, słuchać jej śmiechu i wymyślanych opowieści.
Ania miała wyjątkowy dar - potrafiła wsłuchiwać się sercem w szepty natury. Gdy szła przez las, ptaki śpiewały dla niej najczystsze trele, a drzewa szumiały melodię specjalnie dla niej. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Słońce zbladło, a wiatr przyniósł szept niepokoju. Ania, nie wiedząc dlaczego, poczuła, że powinna zajrzeć do najgęstszej części lasu, gdzie nie sięgały promienie dnia.
Wchodziła coraz głębiej i głębiej, aż znalazła się w cieniu pradawnych dębów. Tam spotkała istotę, którą dotąd znała tylko z ludowych opowieści - była to Złowroga Wróżka. Miała czarne, połyskujące jak korne obsydian, włosy, a suknie utkane z cieni i pajęczyny nocy. Jej oczy lśniły jak dwa zimne kryształy. Złowroga, gnębiona samotnością i goryczą, z zazdrością patrzyła na szczęśliwe dzieciństwo Ani. Uniosła swą różdżkę i rzuciła zaklęcie: „Niech zapomni miłość swych bliskich, niechaj w jej sercu zagości lód!”.
W jednej chwili Ania poczuła zimny powiew, jakby wiatr przeszedł przez jej duszę. Zaczęła zapominać zapach domu i głos ukochanej mamy. Przeraziła się. Ostatkiem sił przypomniała sobie bajkę, którą kiedyś opowiadała jej babcia: „W Magicznym Lesie każdy, kto szuka pomocy niestrudzenie, znajdzie ją u mądrych Zwierząt Opiekunów”. Pomimo narastającej obojętności, postanowiła odnaleźć ratunek.
Ruszyła przez leśne ostępy, gdzie słońce straciło blask, a powietrze pachniało wilgocią i mchem. Wtem, na brzegu połyskującej oazy, zobaczyła różowe flamingi - ich pióra lśniły odcieniami malin i brzoskwini. Ptaki zataczały koła w wodzie, śpiewając dziwną pieśń. Gdy ją dostrzegły, rozchyliły skrzydła jak najbardziej miękkie wachlarze i zaprosiły do wspólnego tańca. Flamingi, z natury radosne, natychmiast wyczuły smutek dziewczynki. Ich taniec przyniósł Ani odrobinę ciepła i odwagi. - Nie jesteś sama - wyszeptały zgodnie - Pójdziemy z tobą szukać ratunku.
Na drugim końcu oazy, w cieniu bujnych lian, czyhał Lampart o futrze zdobionym złotymi rozetami. Jego ruchy były ciche jak szept, a oczy miał pełne zrozumienia. - Pomogę ci, mała podróżniczko - obiecał poważnym głosem. - Tylko ten, kto potrafi kochać i darzyć przyjaźnią, może pokonać klątwę Złowrogiej. Pamiętaj o tym, gdy przyjdzie najtrudniejsza próba.
Głębiej w lesie Ania i jej nowi przyjaciele spotkali rozbrykane młode szympansy, które biegały, skakały z gałęzi na gałąź i urządzały wesołe zawody. Jeden z nich, Chichi, zauważył Anię, podszedł i podał jej dojrzałego, słodkiego bananka. - Wszystko przemija, nawet smutek - powiedział, śmiejąc się szelmowsko - Trzeba tylko uwierzyć, że dobro zawsze powraca. Pokazał dziewczynce zwinne ruchy, uczył szybko wspinać się na drzewa i rozpoznawać jadalne owoce. Ania poczuła się znów trochę szczęśliwsza, bo przyjaźń, nawet nowa, ogrzewa serce.
Wreszcie dotarli do ukrytego wśród lilii jeziora. Woda była przejrzysta jak kryształ, pod jej taflą mieniły się ryby kolorami tęczy. Były mądre, umiały rozmawiać i znały sekrety dawnych czasów. - Dawno temu władczyni jeziora odczarowała serce złej wiedźmy darem płynącym z samej esencji dobra. Może i ty, dziecko światła, znajdziesz coś, co poruszy serce Złowrogiej? - zapytała najstarsza złota ryba.
Ania zamyśliła się bardzo mocno. Spacerując z przyjaciółmi, zaczęła zbierać skarby lasu - delikatne płatki kwiatów, którym rosa nadała blask pereł, niepowtarzalnie uformowane kamyki, muszelki przywiane przez ptaki z nieznanych miejsc. Wspólnie stworzyli z tych cudów leśnych piękną girlandę, która zaświeciła własnym światłem, niesionym przez moc przyjaźni i wspólnego wysiłku.
Z drżeniem w sercu Ania wraz z flamingami, lampartem, szympansem i rybami udała się do kryjówki Złowrogiej Wróżki. Przenikliwy zimny wiatr wiał, kiedy dziewczynka weszła do środka. Tam, pośród ciemności i pajęczyn, czekała wróżka. Widząc barwną girlandę, wyczuła bijące z niej ciepło - zupełnie nieznane, ale niezwykle przyjemne uczucie. Złowroga poczuła łzy w oczach, oglądając iskierki światła na kwiatowych płatkach.
- Czemu mnie darujesz tak piękne rzeczy? - zapytała drżącym głosem.
- Bo każdy, nawet smutny i zły, zasługuje na przyjaźń - odpowiedziała Ania. - Chcę, byś też mogła poczuć radość.
W tej chwili lodowe serce wróżki zaczęło topnieć. Dawno zapomniana łagodność napłynęła do jej duszy. Klątwa opadła niczym mgła po burzy i Ania odzyskała swoje wspomnienia, a w jej sercu zagościło słoneczne ciepło.
Od tej pory Ania i Złowroga stały się przyjaciółkami na zawsze, a oaza w Magicznym Lesie rozbrzmiewała śmiechem jeszcze głośniej niż dotąd. Mieszkańcy wioski przyjęli Złowrogą z otwartymi ramionami i już nikt nie czuł się wśród nich samotny. Dzieci biegały razem po lesie, pamiętając, że nawet ktoś najbardziej zgorzkniały może odnaleźć dobro, gdy spotka na swej drodze prawdziwą przyjaźń.
A teraz, moje kochane dziecko, zamknij oczy i śnij o magicznym lesie i cudownych przygodach. Pamiętaj, że twoje serce także potrafi rozświetlać świat. Dobranoc!
