Dawno, dawno temu, w samym sercu krainy rozciągniętej daleko poza horyzont, znajdował się Wielki Las - gęsty, szumiący, przepełniony tajemniczymi szeptami i śpiewem ptaków. Był to las tak stary, że nawet najstarsze dęby nie pamiętały jego początku. Wśród cieni ogromnych paproci i zaplątanych korzeni leżała mała, omszała chatka. To właśnie tam mieszkała Wredna Wiedźma, czarownica o oczach ostrych jak szczurzy pazur i głosie chrapliwym niczym zgrzyt toczenia głazu.
Ale Wielki Las nie należał tylko do niej! Zamieszkiwały go także przeróżne mądre i szlachetne zwierzęta, z których cztery stały się szczególne: odważny Lew, szybki i sprytny Koń, spostrzegawcza Żyrafa oraz pomysłowy Szympans. Każde z nich posiadało unikalny dar - Lew budził szacunek i nadawał się na przywódcę, Koń był niezrównany w szybkości i zręczności, Żyrafa potrafiła dostrzec najdrobniejsze szczegóły z daleka, a Szympans rozwiązywał każdą łamigłówkę, przed którą stanął. Zwierzęta często spotykały się pod ogromnym, rozłożystym dębem, gdzie wspólnie planowały, jak chronić swój dom przed psotami Wiedźmy.
Pewnego zupełnie zwyczajnego poranka, gdy mgła snuła się jeszcze między paprociami, czwórka przyjaciół postanowiła wybrać się na wycieczkę w głąb lasu. Szli ścieżką utkaną z kolorowych liści, wsłuchując się w szelest traw i brzęczenie cyranek. Nagle ich oczom ukazała się oaza - cudowne miejsce stworzone jakby przez samą Naturę. Strumień wody, lśniący jak szafirowa wstążka, wił się łagodnie pomiędzy miękkimi mchem, a wokół rosły soczyste owoce i bujne paprocie. Zwierzęta zanurzyły pyski w chłodnej wodzie, śmiejąc się i chlapiąc wzajemnie.
Wredna Wiedźma, która podglądała ich przez swoje magiczne zwierciadło, zaburczała złośliwie pod nosem. - Och, niech no tylko spróbują się cieszyć! - wymamrotała. Mała żabka uciekła czmychając spod progu jej chatki, a sroka, która przysiadła na dachu, poderwała się z trzepotem skrzydeł. Wiedźma sięgnęła po stary kocioł, dosypała garść suszonych pokrzyw, szczyptę maku i wrzuciła trzy pióra czarnej sowy. Zaklęcie gotowało się parując i bulgocząc, aż w końcu Wiedźma wypowiedziała magiczne słowa, a z jej różdżki poszybowała fala ciemnej mgły prosto do oazy.
W mgnieniu oka woda zaczęła mętnieć i szarzeć, rośliny więdły, a ptaki, które dotąd śpiewały cudownie, ucichły w przerażeniu. Zwierzęta spojrzały na siebie zmartwione. Wiedziały, że to sprawka Wiedźmy.
- Nie możemy na to pozwolić! - zaryczał Lew, trzęsąc grzywą.
- Musimy działać! - zarżał Koń, kopiąc ziemię kopytem.
- Słuchajcie, widzę, że wiedźma wędruje codziennie nad Czarny Staw, by zbierać bagno do swoich eliksirów - szepnęła Żyrafa, spoglądając ponad koronami drzew.
- Mam plan! - zawołał Szympans, podskakując z ekscytacji.
Usiedli więc razem i ułożyli sprytną strategię. Lew miał stanąć na czatach u wejścia do chatki Wiedźmy i odwrócić jej uwagę swoją potęgą i rykiem. Koń miał przebiec przez cały las, wołając na pomoc inne zwierzęta: borsuki, żółwie, sowy i łasice. Żyrafa z ukrycia obserwowała, co wyprawia Wiedźma, śledząc każdy jej ruch przez swoje wysoko położone oczy. Szympans tymczasem otrzymał najważniejsze zadanie - wykraść Księgę Zaklęć Wiedźmy, która była źródłem jej mocy.
Przyjaciele ćwiczyli swoje role jeszcze przez całe dwa dni. Wróble ćwierkały im rady, a wiewiórki podsuwały orzechy na wzmocnienie. W końcu nastała ta noc - księżyc wyjrzał zza chmur, a zwierzęta stanęły na swoich pozycjach. Szympans cicho jak cień przemknął przez ogród wiedźmy, wdrapał się na dach przez splątane gałęzie dzikiego wina i przez uchylone okno wszedł do środka. Tam, na półce, spoczywała oprawiona w skórę Księga Zaklęć.
W tym czasie Lew głośno zaryczał pod drzwiami chatki. Wiedźma wybiegła wściekła na zewnątrz, grożąc różdżką i wykrzykując zaklęcia, które jednak tylko przeganiały nietoperze. Koń w szalonym pędzie gnał przez puszczę, nawołując każdego, kto mógł pomóc. Żyrafa nie spuszczała oka z czarownicy, sygnalizując przyjaciołom kiedy jest bezpiecznie, a kiedy wraca do chatki.
Szympans, mając Księgę, zsunął się przez komin i przyjaciele spotkali się pod wielkim dębem. Wiedzieli, że teraz należy zniszczyć Księgę. Przynieśli ją nad strumień i wszyscy razem, każdą łapą, kopytem, pazurem i łapką, rozdarli Księgę na strzępy i wrzucili je do rwącego nurtu. Magiczny błysk rozszedł się po lesie, a ciężki, lepki mrok zaczął znikać.
Oaza rozkwitła ponownie. Woda nabrała blasku, trzcinowe ptaki wróciły, a trawy zaczęły się zielenić. Nawet świeża tęcza przeciągnęła się leniwie nad koronami drzew. Zwierzęta cieszyły się i tuliły, dziękując sobie nawzajem.
Wredna Wiedźma patrzyła przez okno swojej chatki i - po raz pierwszy - poczuła w sercu coś łagodnego. Bez mocy, bez złych zaklęć, zobaczyła, jak las może być piękny, gdy wszyscy się jednoczą. Postanowiła, że od tej pory naprawi swoje błędy. Zaczęła sadzić kwiaty, dokarmiać zwierzęta zimą, a czasem, gdy ktoś był w potrzebie, przynosiła im ciepły wywar z leśnych malin.
Zwierzęta świętowały całymi dniami - urządzono wielką ucztę pod starym dębem, gdzie tańczono przy ognisku, a Szympans opowiadał dowcipy. Lew prowadził taniec, Koń dyrygował orkiestrą koników polnych, a Żyrafa rozdawała najlepsze listki młodym sarnom.
Od tego czasu Wielki Las znowu tętnił życiem i wzajemną pomocą. Wszyscy cenili odwagę, spryt, spostrzegawczość i pomysłowość czwórki bohaterów, a nawet Wiedźma zyskała nowych przyjaciół.
Tak się kończy ta bajka o mądrych zwierzętach i starej czarownicy, która nauczyła się, że razem można więcej i że przyroda oraz życzliwość są największą magią świata. I pamiętaj, kochana wnuczko, że nawet najbardziej niesforne serduszko może się zmienić, jeśli otuli je ciepło przyjaźni.
