Kacper i Tajemnica Leśnej Oazy

Dawno, dawno temu, na krańcu boru stała wioska w malinach - i chłopiec Kacper, który słyszał śpiew ptaków dokładniej niż większość dorosłych. Pewnego dnia w mchem zabłysła mapa - złote linie prowadziły do Oazy, gdzie ponoć mieszkają koale, jelenie, żaby i tęczowe rybki, a powietrze jest jak sok z gwiazd. Szli po cienkim szlaku, aż w kapliczce pod bluszczem spotkał żabę Radosława - rechotał z legend jak z własnych żabich żartów. W ruinach dołączyła koala Mia, która węchem tropiła ślady jak czytankę. - Oazę trzyma w karach wampir Lucjusz - szepnęła Mia. - Boi się bzu, śmiechu i szczerych pytań. W oazie zwierzęta podarowały Kacprowi gałązkę bzu, perły od ryb i żabę pieczęć odwagi. Lucjusz posłał cienie - lecz sieci z gałęzi, bzu i żabich skoków splątały je jak zły sen po przebudzeniu. W jaskini mrok był gęsty jak futro Niedźwiedzia. Kacper nie krzyczał - rozświetlił perłą poranek z serca. Lucjusz, przyzwyczajony do trwogi, nie umiał długo patrzeć w ciepło bez mrugnięcia i rozpuścił się jak cień na słońcu - bo zło bez gościa w końcu się nudzi. Wrócili do wioski z opowieścią, która rośnie przy każdym ognisku jak nowy krzak malin. Nawet najmniejsza mapa mieści wielką drogę - jeśli masz przyjaciela przy nodze. Dobranoc.