Zosia, przyjaciele i tajemnica nadmorskiego Minotaura

Dawno, dawno temu, w wiosce nad błękitnym morzem mieszkała Zosia - odważna, mądra i tak przyjazna zwierzętom, że sarna, żaba, szczeniak i dwie żyrafy „na wakacjach” od żeglarza tworzyły z nią codzienny harmider na łące. Pewnego dnia z plaży, skąd widać było ruiny oplecione bluszczem, doleciał dźwięk jak tupot i cichy jęk. Starsi szeptali, że tam nocą wzdychają kamienie - lecz Zosia poszła sprawdzić, zabierając przyjaciół. W rozwalonym dziedzińcu stał Minotaur: bycz głowa, ramiona jak konar, oczy pełne gniewu zmieszanego ze smutkiem. Uderzał pniakiem w mur, jakby chciał zagłuszyć samotność. Zosia nie krzyczała. Zwołała radę: sarna miała zamąc mu w głowie lekkim krążeniem, żyrafa zasłonić słońce cieniem szyi, żaba rozśmieszyć rechotem rytmu, szczeniak zająć tupotami i merdaniem - nie dlatego, by wygrać siłą, by dać dziewczynce chwilę na rozmowę. Gdy minotaur się zatrzymał, zdezorientowany hałaśliwym przyjaźnią, Zosia podeszła z wielkim srebrnym liściem - jak księżyc w dłoni. - Dlaczego bijesz w pamiątkę ludzi, skoro sam wyglądasz na zagubionego w jej środku? Oczy olbrzyma zmiękły. Szczeniak, niby z grzeczności, wykopał przy jego płycie płytki dołek z miękkim piaskiem i jabłkami dzikiej jabłoni - zapach słodyczy zrobił miejsce na oddech. Minotaur usiadł, skosztował i zrozumiał: nikt nie chciał go zsunąć z klifu - chciano tylko, by przestał niszczyć ich dom. Od tamtej pory pomagał odbudować mur jako bramę, nie więzienie, a Zosia uczyła wioskę, że strach najlepiej mierzy się pytaniem, nie tylko tarczą. Dobranoc - niech morze kołysze twoje myśli jak bezpieczną łódkę.