Dawno, dawno temu, w rozległym królestwie ukrytym pośród szmaragdowozielonych lasów i skrzących się w słońcu rzek, mieszkała królowa tak piękna i mądra, że nawet poranne ptaki śpiewały na jej cześć już od świtu.
na rysunku: Olbrzymi Kalmar
Jej włosy połyskiwały jak złote kłosy zbóż, a oczy miały łagodne i serdeczne jak wiosenne niebo. Kochali ją wszyscy: ludzie i zwierzęta, bo królowa dbała o równowagę i szczęście w całym swym królestwie.
Najbliżej jej serca były cztery wyjątkowe zwierzęta-przyjaciele: Koza – zawsze roześmiana i ciekawska, Żaba – sprytna i pogodna, Koń – szlachetny i silny, oraz Pies – oddany i pełen odwagi.
na rysunku: Oaza
Ich szczęśliwe dni płynęły wśród łąk i sadów, lecz pewnego wieczoru cichy szept wiatru przyniósł wiadomość o straszliwym niebezpieczeństwie.
Na północ od królestwa, gdzie horyzont stykał się z błękitną tonią morza, grasował Zły Gigantyczny Kałamarnica. Stworzenie to było większe niż najstarszy dąb i bardziej przebiegłe niż lis.
na rysunku: Koza
W cieniu swych mackowatych ramion więził okoliczne zwierzęta, zakłócając spokój podmorskich miast. Nikt nie odważył się stawić mu czoła – nikt, oprócz królowej i jej wiernych przyjaciół.
Królowa postanowiła, że wyruszy w podróż, która odmieni los całego królestwa.
na rysunku: Koń
– Nie bójcie się, moje zwierzęta – rzekła, głaszcząc Końską grzywę. – Razem jesteśmy siłą, której nie przezwycięży żaden potwór!
I tak, w porannym blasku słońca, ruszyli w drogę przez rozległe równiny ku oazie ukrytej za piaskami pustyni. Oaza była jak klejnot pośród morza piasku: palmy szeptały wiatrowi sekrety, źródełko śpiewało cicho, a od drzew odbijały się barwne cienie egzotycznych ptaków.
na rysunku: Klif
Wśród szmeru liści spotkali kolejne zwierzęta chętne do pomocy: Wiewiórkę o rudej kitce, Papugę mówiącą wszystkie języki świata, dostojnego Żółwia i olbrzymiego Lwa z grzywą lśniącą jak złoto. Każde z nich umiało coś, co mogło się przydać podczas wyprawy: Wiewiórka uczyła cierpliwości, Lew odwagi, Papuga rozumienia różnych krain, a Żółw… tego, jak zachować spokój nawet w największym zamieszaniu.
Gdy odpoczywali w cieniu palm, Wiewiórka opowiedziała legendę o trzech magicznych artefaktach, które mogą pokonać Kałamarnicę: Złotym Kompasie, Srebrnej Harfie i Bursztynowym Lekarstwie.
na rysunku: Żaba
Kompas pokazuje drogę tylko tym, którzy naprawdę chcą dobrze innym; Harfa swoim dźwiękiem potrafi uciszyć nawet najbardziej dzikie serca; zaś Lekarstwo ma siłę odczynić najstraszliwsze czary.
Wszyscy ruszyli wspólnie dalej. Ich pierwszym przystankiem był stromy Klif, na szczycie którego odbijały się jasne promienie słońca.
na rysunku: Pies
Musieli przeprawić się przez pustynię, gdzie upał był taki, że gorące powietrze falowało nad ziemią. Na szczęście Koza znała sekrety znajdowania chłodnych, ukrytych pod ziemią źródełek i wykopała studzienkę, z której napili się wszyscy. Żaba radziła, jak omijać grząskie piaski, Koń pomagał słabszym wdrapywać się na wydmy, a Pies osłaniał karawanę przed niebezpiecznymi pustynnymi wężami .
Na klifie spotkali potężnego Smoka, strzegącego Srebrnej Harfy. Smok zionął ogniem, jego łuski iskrzyły w słońcu, a oczy paliły się bursztynowym blaskiem. „Któż śmie zakłócić mój spokój?” – zagrzmiał . Królowa ukłoniła mu się i przemówiła słowami tak delikatnymi i przenikliwymi, że nawet smok zadrżał. Zamiast walczyć, zaprzyjaźnili się z nim i podarowali mu własnoręcznie upieczony chleb oraz miód z oazy – a Smok, wzruszony gościnnością, oddał im Srebrną Harfę i obiecał pomoc w potrzebie.
Ostatni z artefaktów, Bursztynowe Lekarstwo, ukryte było na tajemniczej wyspie, do której prowadził tylko śpiew Syren . Na statku z żaglem jak motyle skrzydło, popłynęli przez wzburzone morze, gdzie spotkali delfiny piruety ślizgające się po falach, żółwia morskiego mówiącego ludzkim głosem i Syreny, których chór koił wszelkie smutki. Jednak wyspa nie chciała się zbliżyć, dopóki cała drużyna nie podzieliła się z Syrenami swoimi sekretami i cenionymi wartościami: Koza oddała fioletowy kwiatek szczęścia, Żaba srebrną łuskę, Pies ulubioną kość, a Lew pomruk odwagi. Królowa ofiarowała Syrenom perłę dobroci . W nagrodę Syreny wskazały drogę do Lekarstwa ukrytego pod koralowym łukiem.
Teraz, z trzema artefaktami, wrócili do brzegu, gdzie w mroku czaiła się Zła Gigantyczna Kałamarnica. Gdy pojawił się monstrum o mackach potężnych jak nadrzeczne wierzby, królowa uniosła Złoty Kompas – ten rozświetlił drogę przez burzliwe fale . Uderzenia Harfy sprawiły, że Kałamarnica zatrzymała się po raz pierwszy od starożytnych wieków, wsłuchując w dźwięki uspokajającej melodii. W końcu, królowa i zwierzęta podeszli bliżej i podali Bursztynowe Lekarstwo. Z każdą kroplą potwór malał, aż, już nie będąc zagrożeniem, przemienił się w maleńką, łagodną ośmiorniczkę .
Zwierzęta wybuchły radością i szczęściem. Wracali do domu śmiejąc się, śpiewając i opowiadając o swej niezwykłej przygodzie. W królestwie urządzono wielkie święto z tańcami, ucztami i opowieściami do późna w noc . W nagrodę za odwagę i przyjaźń, wszystkie zwierzęta zostały bohaterami królestwa, a królowa nauczyła swych poddanych, jak ważna jest współpraca, dobroć i troska o słabszych.
Od tego pamiętnego dnia, każdej nocy królewna babcia opowiadała wnuczkom historię o przyjaźni, odwadze i niezwykłych przygodach ze zwierzętami – a każde dziecko słuchając jej, zasypiało pod miękką kołdrą z wyobraźnią gotową odkrywać własne magiczne światy.
