Samuraj Kazuki i Królestwo Zwierząt: Opowieść o Odwadze, Przyjaźni i Magii

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma rzekami leżało Królestwo Zwierząt - tak barwne, że słońce wstawało tu wcześniej, by dłużej patrzeć na lasy i polany. Wśród mieszkańców szanowano samuraja Kazukiego: serce miał wielkie, rozum spokojny, a każde stworzenie na ścieżce machało mu łapką lub piórem. Któregoś dnia wiatr przyniósł złe wieści. Czarnoksiężnik Oniboru - peleryna z cieni, oczy jak zielone płomienie - podłożył mgłę pod ludzkimi i zwimi snami: wiewiórkom śniły się koszmary, sarny gubiły trop, bagna cuchnęły szarością. Kazuki przywdział zbroję po stoczonych bitwach i ruszył. Nad stawem zastał kaczki przy mętnej, fioletowej warstwie wody. Najstarsza opowiedziała o truciznie, która odebrała im bezpieczne nurkowanie. Kazuki wrzucił do nurtu rdest, korzenie kosaćca i płatki lotosu - woda zamigotała, trucizna opadła, a kaczki podarowały mu pióro, które przebija iluzje. W lesie, gdzie dzień jakby ktoś zgasił, jeleń wyszedł spomiędzy pni z porożem w strzępach pajęczyn. Oniboru zmusił drzewa do zrzucania liści nawet w lecie. Kazuki naniósł na ziemię runy, z przyjaciółmi zebrał gałęzie i z pomocą leśnych duchów postawił schronienia; młode pędy wróciły. Jeleń dał mu laskę z drewna, które łamie stare klątwy. W sercu królestwa żałoszumiał najstarszy słoń Makoto: czarnoksiężnik ukradł magiczną trąbę, dzięki której słonie wołały się na pomoc przez wielkie odległości. Kazuki z małpami przeszedł bambusowy labirynt, ptaki odwracały uwagę straży - i trąba wróciła. Makoto ofiarował dzwoneczek, który odgania mrok i w potrzebie zwołuje zwierzęta. Przed zamczyskiem w bagnie kaczki ułożyły z rozpostartych skrzydeł most - tak przeszli do bram. Małe kociątko poprosiło o ratunek: rodzina zamieniona w kamień. Pióro i laska w rozświetlonej formule przywróciły mruczenie, które rozgrzało dziedziniec. W najciemniejszej komnacie Oniboru rzucał błyskawicami. Kazuki nie stał sam: laska odbijała czary, pióro rozrywało iluzje, dzwoneczek rozpraszał marę, a głosy przyjaciół wprowadzały światło tam, gdzie był cień. Zło wypędzono do krainy snów bez mocy; bagna się oczyściły, las odżył. Mieszkańcy podarowali Kazukiemu naszyjnik ze świetlików, pelerynę z liści i złotą gwiazdę na drogę domów. Kraina znów śmiała się ze świtu. Pamiętaj: przyjaźń i odwaga idą razem jak miecz i pochwa. Dobranoc, skarbie.