Samuraj Kazuki i sprytne zwierzęta przeciw złemu smokowi

Za zielonymi wzgórzami i bambusową mgłą leżała kraina Hanamori - aż do dnia, gdy nad dolinę przyleciał smok Akai, ziejący ogniem i strachem. We wsi Yi mieszkał młody samuraj Kazuki, w zbroi z lśniących łusek i z sercem spokojnym jak powierzchnia stawu. Pewnego poranka, idąc lasem, usłyszał cichutkie „hop, hop!” - przy jego butach siedziała pchełka Hoshi, maleńka jak ziarenko, a mądra jak starszy mistrz. - Wiem, jak osłabić Akai’ego - zapiszczała. - Potrzebuję twojego serca i twojej cierpliwości. - Idziemy razem - odparł Kazuki. - Wielkie rzeczy zaczynają się od małych sojuszów. W głębi lasu dołączył jeleń Shika - poroże jak korony, kroki jak ciche bębnienie. Przyszli nad szeroką rzekę. Na brzegu paw Kaito rozmawiał ze smokiem; Akai kusił go bogactwem, by zdradził ścieżki mieszkańców. Kaito chylił głowę, lecz w piersi czuł słony smak wstydu. Kazuki nie krzyczał na pawia - wrócił do swoich. Pod liliami wodnymi żyła krewetka Kumi, która znała każdy wir i każdy sekret nurtu. - Łuski Akai są twarde - szepnęła. - Ale światło jest przyjemne, a pyłek pod wiązami wywołuje u niego potężne… kichnięcia. Hoshi zbierała pyłek skacząc z kwiatka na kwiatek. Shika delikatnie ucierał płatki porożem, aż w powietrzu uniósł się słodki obłoczek. Kumi poprowadziła nurt tak, by woda zagrała z wiatrem na otwartej polanie - miejsce spotkania. Gdy Akai stanął nad wioską, paw najpierw milczał z trwogą. Kazuki wyszedł naprzeciw. - Koniec z płomieniem nad domami! - rzekł spokojnie, ale twardo. Hoshi wykonała piruet i sypnęła pyłkiem prosto pod nos smoka. Akai kichnął tak, że chmury się cofnęły; ogień w gardle przygasł od szoku. Shika odwrócił jego uwagę, Hoshi tanczyła po grzbiecie jak mucha medytująca nad górą, a Kumi, mignąwszy w fali, szczypnęła czule, lecz zdecydowanie, ogon tam, gdzie najbardziej drażni. Smok stracił równowagę i stoczył się do nurtu, który zaniósł go hen, daleko od Hanamori, jak nieostrożny liść. Wieczorem dolina odetchnęła. Kaito, płacząc prawie jak deszcz, przeprosił za pokusę. Przyjaciele przyjęli to ciepło - bo przyjaźń potrafi naprawić także błąd próżności. Od tamtej pory strzegli razem harmonii: samuraj, pchełka, jeleń i krewetka, a paw uczył dzieci, że najpiękniejszy ogon to ten, który nie potrzebuje obcych koron. Babci kołysanka kończy się cicho: Dobranoc. Niech śni ci się rzeka, która wie, dokąd płynąć, by było dobrze wszystkim.