Dawno, dawno temu, za siedmioma falami, dziewięcioma rafami koralowymi i trzema tęczami, w krainie zwanej Morzem Fantazji, mieszkała syrenka o imieniu Mira. Miała długie, błyszczące włosy jak pajęczyny z rosy, oczy głębokie niczym ocean i ogon o łuskach mieniących się wszystkimi kolorami tęczy. Była nie tylko najpiękniejszą syreną w całym morzu, lecz także obdarzoną niezwykłymi mocami. Mogła zamienić swój bajeczny ogon w lśniące, srebrzyste nogi i wędrować po lądzie, by poznawać cudowne światy poza głębią fal.
Pewnego jasnego poranka, gdy promienie słońca pląsały po powierzchni wody jak stroje baletnic, Mira spacerowała samotnie po cichej plaży. Wtedy natknęła się na niezwykłą krewetkę - małego, ognistoczerwonego Kiko. Kiko, choć niewielki, miał serce odważnego wojownika i tryskał niespożytą energią.
Kiko, trzęsąc swoimi czułkami, opowiedział Mirze smutną nowinę: w odległych krainach - głębokiej, dusznej dżungli i rozgrzanej słońcem pustyni - grasuje zły Demon. Stworzenie to o oczach jak dwa węgliki i ciele pokrytym czarnym dymem upodobało sobie płatanie figli zwierzętom i siało zamęt, gdziekolwiek się pojawiło. Zwierzęta były smutne, przestraszone i potrzebowały pomocy.
Mira nie zastanawiała się długo. Patrząc na siebie w lustrze spokojnej wody, przemieniła ogon w długie smukłe nogi i, u boku dzielnego Kiko, wyruszyła w nieznane. Po drodze mijali magiczne lasy pełne drzew, które szeptały im do ucha opowieści o dawnych czasach. Spotkali kolorowe ptaki, które towarzyszyły im śpiewem, oraz motyle, które wskazywały im drogę przez zielone knieje.
W głębi zielonej dżungli czekała na nich pierwsza przygoda. Tu, ukryta między wysokimi akacjami i baobabami, mieszkała Żyrafa o imieniu Zara. Jej długą szyję zdobiły barwne liściaste korale, lecz w oczach czaił się smutek. Demon zdemolował jej dom - zerwał jej ulubione liście i zaplątał mieszkanie na najwyższych gałęziach w pajęczyny żalu.
- O droga Miro - westchnęła Zara - co ja pocznę bez domu i jedzenia?
Mira rozpostarła ramiona i jej dłonie zalśniły magicznym światłem. Drzewa zaczęły szeptać, liście spadać niczym zielony deszcz - i oto ich wspólnym wysiłkiem, przy akompaniamencie radosnych odgłosów Kiko, zbudowano nowy dom dla Zary. Przyjaciele zbierali liście, śpiewając piosenki, a magiczne światło Miry leczyło każdą ranę w dżungli. Zara rozpromieniła się i z wdzięczności postanowiła dołączyć do drużyny.
Razem wędrowali przez dżunglę, aż światło słońca zaczęło przygasać, a przed nimi rozciągała się niekończąca się, złocista pustynia. Piasek był gorący jak piec, a wiatr śpiewał piosenki o dalekich oazach. To tu, wśród wydm, spotkali Renifera o imieniu Riko. Riko miał miękkie futro połyskujące jak płatek śniegu (cóż za dziwne miejsce dla renifera!), lecz teraz był cały zasmucony.
- O, moi przyjaciele! - wołał, tupiąc kopytkami - Zły Demon wciągnął moich przyjaciół do magicznego labiryntu pełnego złudzeń i luster. Sam nigdy bym ich nie odnalazł, zaś pustynia bez nich jest taka cicha.
Mira roziskrzyła swoje oczy, Kiko wyciągnął sprytne szczypce, a Zara patrzyła z nadzieją. Krok po kroku, prowadzeni przez odważnego renifera, weszli do tajemniczego labiryntu. Mury migotały, myliły drogę, a echo szumu piasku rozbrzmiewało po korytarzach. Mira śpiewała pieśń mocy, która oświetlała drogę tęczowym blaskiem, Kiko używał swojego krewetkowego sprytu, aby odkrywać pułapki, Zara dostrzegała drogę z wysoka, a Riko napędzał wszystkich do walki z przeciwnościami.
W końcu udało im się uratować wszystkich uwięzionych w labiryncie zwierzęcych przyjaciół: skocznego zająca, senną sowę i zagubionego jaszczura. Riko aż podskoczył z radości i od tego momentu był wiernym członkiem drużyny.
Podróż trwała dalej, aż powietrze przeszył dreszcz niezwykłości i znaki wskazywały, że są już blisko legowiska złego Demona. Kraina była mroczna, a drzewa uginały się pod ciężarem czarnych chmur. Tu spotkali sprytnego Psa o imieniu Piko, który nosił na szyi kluczyk do tajemnicy Demona. Piko znał każde drzewo, każdą dziuplę i znał też sekret:
- Demon jest dawnym duchem samotności. Jego moc przemija, gdy napotka piękno i radość. Jedyną rzeczą, której nie jest w stanie pokonać... jest muzyka, a szczególnie śpiew pełen serca!
Mira, która była nie tylko odważna, ale i uzdolniona muzycznie, z radością przyjęła wyzwanie. Każdy z przyjaciół wcielił się w rolę nauczyciela - Kiko uczył ją pulsującego rytmu fal, Zara dodała afrykańskie melodie, Riko nauczył jej północnych śpiewek, a Piko ćwiczył z nią wytrwałość.
Wreszcie nadszedł dzień wyzwania. W cieniu pradawnego baobabu, którego konary plątały się z ciemnością Demona, Mira i Demon stanęli naprzeciw siebie. Demon zaintonował swój mroczny, gromowy śpiew - włosy stawały dęba! Jednak kiedy Mira zaczęła śpiewać swoją cudowną pieśń nadziei, drzewa zaczęły rozkwitać, niebo się rozchmurzyło, a nawet sam Demon poczuł w sercu nieznane mu ciepło.
Przyjaciele wtórowali jej chórem, a zwierzęta dookoła dołączały do magicznego koncertu. Demon, zauroczony pięknem współbrzmienia, złagodniał - a jego mroczne moce zaczęły znikać jak mgła w promieniach wschodzącego słońca. Zły Demon przemienił się w niewielką chmurkę, z której pociekł ciepły deszcz pokoju.
Od tej pory dżungla, pustynia i wszystkie zwierzęta żyły w harmonii - świętowały wspólne szczęście, organizowały wielkie koncerty, a każdego roku upamiętniały przyjaźń i odwagę swoich wybawców.
Mira, Kiko, Zara, Riko i Piko powrócili do domów bogatsi w wielką wiedzę, że żadna siła nie pokona drużyny zjednoczonej przyjaźnią, pogodą ducha i śpiewem.
Tak kończy się legenda o Syrence Mirze i jej niezwykłych przyjaciołach, najlepsi z przyjaciół i bohaterowie magicznej krainy. I pamiętaj, moja droga wnuczko - nawet najmniejszy głos, gdy zabrzmi z miłością i odwagą, potrafi pokonać największe zło. Dobranoc, kolorowych snów!
