Syrenka Mira i Melodia Odwagi: Przyjaciele kontra Zły Demon

Dawno, dawno temu, między szmaragdowymi wodami a złotymi wydmami żyła syrenka Mira - lazurowe włosy, śmiech jak pian i dar: w potrzebie ogon przemieniał się w nogi, by iść lądem jak każdy podróżnik. Pewnego ranka na brzegu spotkała krewetkę Kiko, która podskakiwała z niepokojem. - Miro! Demon zasiał szarą chmurę nad dżunglą i pustynią - kraść zapasy, wywracać domy! Mira zamieniła ogon w nogi, wzięła Kiko na ramię i ruszyła tunelem lian. W dżungli smutna żyrafa Zara tuliła się do złamanego pnia. - Demon rozrzucił mój domek - szlochała. Mira zaśpiewała cicho zaklęcie wzrostu - gałęzie splotły się w nowy schron, liście wróciły, a Zara poczuła, że las jeszcze pamięta, jak być gościnny. Dołączyła do wyprawy. Na pustyni renifer Riko mówił o przyjaciółach uwięzionych w Przeklętym Labiryncie. Mira śpiewała, by rozświetlać korytarze z sypiącego się piasku, Kiko czytał ślady, Zara widziała ponad ścianami - tak odnaleźli Jerzyka, Fenka i Piaskową Mysz przed oazą. W oazie demon stał w fioletowym kręgu. Mały pies Piko, miejscowy gadacz legend, szepnął: - To nie zawsze był cień. Kiedyś zgubił radość - pieśń może przypomnieć mu smak łez, a nie tylko ognia. Przy ognisku każdy podarował Mirze po jednej nucie dźwięku: plusk wody, szelest, skrzyp pustyni, tykanie Kiko, szczek Piko. Z tych dźwięków ułożyła pieśń, w której każdy mógł usłyszeć siebie. Rankiem stanęła przed Demonem. Śpiew niósł się jak fala - najpierw chciał zagłuszyć mrok, lecz na policzku błysnęła łza. Chmura nad głową rozwiała się - demon okazał się zaklętym Zefirem, który dawno zgubił Wróżkę Wiosny i zamienił tęsknotę w gniew. Mira i przyjaciele pomogli im się odnaleźć - świat zabłysł jak po deszczu. Wracali do domów bogatsi o jedną prawdę: czasem zło to zgubiony dźwięk, który trzeba delikatnie przywrócić, nie krzyczeć na niego. Niech ci się śni spokojny śpiew fali. Dobranoc.