Bajki o strachu przed ciemnością
Na te wieczory, kiedy dziecko prosi, żeby nie gasić lampki.
Strach przed ciemnością pojawia się u większości dzieci między trzecim a szóstym rokiem życia i jest zupełnie normalny. To nie kaprys — w ciemnym pokoju wyobraźnia dostaje wreszcie miejsce, żeby pracować pełną parą, a dziecko nie ma jeszcze narzędzi, żeby ją uspokoić.
Zebraliśmy tu bajki, w których ciemność i noc są ważnym elementem historii, ale nigdy nie są wrogiem. Pojawiają się latarnie, które gasną i wracają, mosty świecące w nocy, ogrody bojące się świtu i bohaterowie, którzy wychodzą w mrok i wracają cało. Ciemność w tych opowieściach jest miejscem, gdzie coś się dzieje — a nie miejscem, gdzie coś czyha.
Takie historie działają, bo dają dziecku obraz do podłożenia pod własny lęk. Zamiast „nie ma się czego bać” dostaje „ktoś taki jak ja też się bał i sobie poradził”, co jest znacznie bardziej przekonujące.
21 bajek w tym zestawieniu
Przy każdej podajemy przybliżony czas czytania na głos.
Częste pytania
Czy czytanie o ciemności nie nasili lęku?
Zwykle nie, o ile historia kończy się dobrze. Oswajanie przez opowieść działa lepiej niż zapewnianie, że nie ma się czego bać — dziecko nie musi wtedy udowadniać, że jednak się boi.
Co jeszcze pomaga na strach przed ciemnością?
Stały rytuał wieczorny, przygaszone światło zamiast pełnej ciemności, pozwolenie na lampkę i traktowanie lęku poważnie. Wyśmianie albo zbywanie zwykle go wzmacnia.
W jakim wieku to mija?
Najczęściej lęk słabnie po szóstym–siódmym roku życia, kiedy dziecko lepiej odróżnia wyobrażenie od rzeczywistości. Jeśli się nasila lub utrudnia sen przez dłuższy czas, warto porozmawiać z psychologiem.