Chmurowy Wieloryb i Zgubione Kołysanki

Każdej nocy Chmurowy Wieloryb płynął nad Doliną Szeptów i rozwoził kołysanki. Jedną zostawiał przy oknie dziewczynki, która martwiła się jutrzejszym rysunkiem. Drugą przy łóżku chłopca, któremu śniły się za głośne burze. Trzecią niósł bardzo ostrożnie, bo była cienka jak oddech i pachniała ciepłym mlekiem. Ale tej nocy, gdy Wieloryb dopłynął do Mostu Latarni, jego chmurowe kieszenie były puste. - Bul, bul... - westchnął smutno, choć nie było wokół ani kropli morza. - Zgubiłem kołysanki. Na poręczy mostu siedziała sowa Rozalia. Zmrużyła oczy i zauważyła na kamieniu mały ślad z błyszczącej nitki. - To wygląda na robotę kogoś, kto lubi supły. Strażnik Gwiazd zapalił latarenkę i oświetlił ścieżkę w dół doliny. Prowadziła do łąki, gdzie pszczoła Melania krążyła nad kłębem melodii. Kołysanki były zwinięte w kulkę, a wokół nich tańczył Duszek Supełek. - Patrzcie, zrobiłem z nich jeden wielki sen! - zawołał dumnie. Chmurowy Wieloryb opadł niżej. Jego wielkie oko zaszkliło się od troski. - Każda kołysanka ma swoje dziecko. Gdy złączysz je wszystkie, nikt nie usłyszy tej, której potrzebuje. Supełek przestał tańczyć. Nie pomyślał o tym. Chciał tylko, żeby melodie zostały z nim trochę dłużej, bo na łące było cicho. Wtedy z domku na drzewie przybiegł Tkacz Snów z małym grzebieniem do nici. Usiadł pośrodku łąki i zaczął rozczesywać melodie. Sowa nuciła niskie tony, pszczoła Melania bzyczała takt, a Strażnik Gwiazd układał nuty w srebrne szeregi. Pierwsza kołysanka odfrunęła do dziecka, które bało się ciemności. Druga popłynęła do małego łóżeczka pod zieloną kołdrą. Trzecia zatrzymała się przy Supełku. - A ta? - spytał duszek. - Ta jest dla ciebie - powiedział Wieloryb. - Ale tylko jedna. Reszta ma już swoje miejsca. Supełek przytulił melodię jak poduszkę. Chmurowy Wieloryb zebrał pozostałe kołysanki i ruszył po niebie, lżejszy niż wcześniej. Od tamtej nocy Duszek Supełek pomagał mu liczyć melodie przy Moście Latarni. A gdy jakaś kołysanka była wyjątkowo delikatna, niósł ją na obu dłoniach i nawet nie próbował zrobić z niej kokardki.