Wróżka Mila i Ogród Zaspanych Gwiazd

Na końcu leśnej łąki, tam gdzie trawa rano nosiła srebrne kropelki, mieszkała wróżka Mila. Jej domek był schowany w kielichu dzwonka, a dach miał z liścia, który nigdy nie przeciekał. Mila opiekowała się Ogrodem Zaspanych Gwiazd - miejscem, gdzie małe gwiazdki odpoczywały za dnia, zanim wieczorem wracały na niebo. Każdego popołudnia wróżka przykrywała je płatkami maków, a pszczoła Basia mruczała im ciche piosenki. Myszka Tosia zamiatała ścieżki ogonkiem, motyl Cyryl wachlował powietrze skrzydłami, a sowa Rozalia pilnowała, by nikt nie budził gwiazdek przed czasem. Pewnego dnia wszystkie gwiazdki zaczęły kichać iskrami. - Ktoś rozsypał pył niepokoju - powiedziała sowa. - Jeśli gwiazdy nie odpoczną, noc będzie ciemna i dzieciom trudniej będzie zasnąć. Mila znalazła na ścieżce cienki ślad fioletowego blasku. Prowadził do starego pnia, gdzie siedziała Zła Wróżka Karmina. Miała suknię piękną jak zmierzch, ale oczy zmęczone od zazdrości. - Dlaczego to zrobiłaś? - spytała Mila. - Bo wszyscy patrzą na twoje gwiazdy - odparła Karmina. - A nikt nie patrzy na moje ciernie. Mila nie odpowiedziała od razu. Zobaczyła obok pnia mały ogródek Karminy: naprawdę były tam ciernie, ale między nimi rosły drobne, niebieskie kwiaty, których nikt nie podlewał. - Pokażesz mi, jak o nie dbasz? - zapytała. Karmina parsknęła, lecz wzięła konewkę. Kiedy nachyliła się nad kwiatami, pył niepokoju wysypał się z jej kieszeni. Pszczoła Basia szybko przykryła go woskiem, a myszka Tosia zakopała pod kamieniem. Potem wszyscy razem przygotowali syrop spokojnego snu: z rosy, miodu, odrobiny cienia spod paproci i jednej prawdziwej pochwały. Karmina miała wypowiedzieć pochwałę najgłośniej. - Wasz ogród jest... potrzebny - mruknęła. - Głośniej - zahukała sowa. - Jest potrzebny i piękny! - powiedziała Karmina, a jej policzki zrobiły się różowe. Gwiazdki wypiły po kropelce syropu i przestały kichać. Wieczorem wzniosły się na niebo tak jasno, że nawet ciernie przy pniu Karminy zalśniły jak srebrne nitki. Od tamtej pory Mila zapraszała Karminę do ogrodu raz w tygodniu. Karmina uczyła się, że cudze światło nie zabiera miejsca. Czasem wystarczy postawić obok niego własny mały kwiat.