Wróżka Mila i Ogród Zaspanych Gwiazd

Na koncu lesnej laki, tam gdzie trawa rano nosila srebrne kropelki, mieszkala wrozka Mila. Jej domek byl schowany w kielichu dzwonka, a dach mial z liscia, ktory nigdy nie przeciekal. Mila opiekowala sie Ogrodem Zaspanych Gwiazd - miejscem, gdzie male gwiazdki odpoczywaly za dnia, zanim wieczorem wracaly na niebo. Kazdego popoludnia wrozka przykrywala je platkami makow, a pszczola Basia mruczala im ciche piosenki. Myszka Tosia zamiatala sciezki ogonkiem, motyl Cyryl wachlowal powietrze skrzydlami, a sowa Rozalia pilnowala, by nikt nie budzil gwiazdek przed czasem. Pewnego dnia wszystkie gwiazdki zaczely kichac iskrami. - Ktos rozsypal pyl niepokoju - powiedziala sowa. - Jesli gwiazdy nie odpoczna, noc bedzie ciemna i dzieciom trudniej bedzie zasnac. Mila znalazla na sciezce cienki slad fioletowego blasku. Prowadzil do starego pnia, gdzie siedziala Zla Wrozka Karmina. Miala suknie piekna jak zmierzch, ale oczy zmeczone od zazdrosci. - Dlaczego to zrobilas? - spytala Mila. - Bo wszyscy patrza na twoje gwiazdy - odparla Karmina. - A nikt nie patrzy na moje ciernie. Mila nie odpowiedziala od razu. Zobaczyla obok pnia maly ogrodek Karminy: naprawde byly tam ciernie, ale miedzy nimi rosly drobne, niebieskie kwiaty, ktorych nikt nie podlewal. - Pokazesz mi, jak o nie dbasz? - zapytala. Karmina parsknela, lecz wziela konewke. Kiedy nachylila sie nad kwiatami, pyl niepokoju wysypal sie z jej kieszeni. Pszczola Basia szybko przykryla go woskiem, a myszka Tosia zakopala pod kamieniem. Potem wszyscy razem przygotowali syrop spokojnego snu: z rosy, miodu, odrobiny cienia spod paproci i jednej prawdziwej pochwały. Karmina miala wypowiedziec pochwale najglosniej. - Wasz ogrod jest... potrzebny - mruknela. - Glosniej - zahukala sowa. - Jest potrzebny i piekny! - powiedziala Karmina, a jej policzki zrobily sie rozowe. Gwiazdki wypily po kropelce syropu i przestaly kichac. Wieczorem wzniosly sie na niebo tak jasno, ze nawet ciernie przy pniu Karminy zalsnily jak srebrne nitki. Od tamtej pory Mila zapraszala Karmine do ogrodu raz w tygodniu. Karmina uczyla sie, ze cudze swiatlo nie zabiera miejsca. Czasem wystarczy postawic obok niego wlasny maly kwiat.