Trzy Małe Świnki

Za łąką, tam gdzie kończyły się dmuchawce, a zaczynał las, mieszkały trzy małe świnki. Nadszedł dzień, w którym mama powiedziała im, że czas zbudować własne domy. Pierwsza świnka, Bibi, była najszybsza. - Zbuduję ze słomy - zdecydowała. - Słoma jest lekka, pachnie latem i mam ją tuż obok. Do południa dom stał gotowy, a Bibi resztę dnia przeleżała na trawie, licząc chmury. Druga świnka, Tola, była trochę cierpliwsza. - Zbuduję z patyków - postanowiła. - Patyki trzymają się lepiej niż słoma. Skończyła przed zachodem słońca i zdążyła jeszcze poszukać poziomek. Trzecia świnka, Ignaś, przyglądał się długo, zanim cokolwiek zrobił. Chodził nad rzekę po glinę, suszył cegły na słońcu, układał je jedna po drugiej i sprawdzał poziomicą, czy ściana nie ucieka w bok. Siostry zaglądały mu przez ramię. - Nudzisz się przy tym? - pytała Bibi. - Trochę - przyznawał Ignaś. - Ale wolę się ponudzić teraz niż martwić później. Budował siedem dni. Ósmego dnia zza drzew wyszedł wilk. Był głodny i miał w sobie tyle wiatru, ile go zmieściło. - Zdmuchnę ten dom! - zawołał pod domkiem ze słomy. I zdmuchnął. Bibi wybiegła bokiem i pomknęła do siostry. - Zdmuchnę i ten! - zawołał wilk pod domkiem z patyków. I ten też poszedł, choć trwało dłużej. Obie świnki popędziły przez łąkę do brata. Przed ceglanym domem wilk nabrał powietrza raz, drugi i trzeci. Dmuchał, aż zaszumiało mu w uszach. Ściana nawet nie drgnęła. Wilk usiadł na progu, bo zakręciło mu się w głowie. Wróbel, który obserwował wszystko z dachu, zaćwierkał: - Trzy razy dmuchałeś, a ani razu nie zapukałeś. Wilk zamrugał. Rzeczywiście, nie przyszło mu to do głowy. Podniósł łapę i — czując się przy tym bardzo głupio — zastukał w drzwi. Otworzyły się. - Jestem głodny - powiedział wilk, patrząc w ziemię. - To trzeba było tak od razu - odparł Ignaś i postawił na stole garnek z zupą jarzynową. Mysz, która mieszkała pod podłogą, przyniosła trzy suszone grzyby, bo lubiła się dokładać. Zjedli w milczeniu, a potem wilk pomógł zebrać słomę i patyki rozrzucone po łące. Do wiosny odbudowali oba domki, tym razem z cegły, a wilk nosił glinę znad rzeki, bo miał najsilniejszy grzbiet. Bibi nadal lubiła leżeć na trawie i liczyć chmury — ale dopiero wtedy, gdy praca była skończona.