Calineczka

Pewna kobieta bardzo pragnęła mieć dziecko. Dostała od starej znachorki ziarnko, zasadziła je w doniczce i już następnego ranka wyrósł z niego kwiat podobny do tulipana. Gdy płatki się rozchyliły, w środku siedziała dziewczynka wielkości kciuka. Nazwano ją Calineczką. Spała w łupinie orzecha, pod kołderką z płatka róży, a za dnia pływała po talerzu z wodą, wiosłując dwoma włosiami z końskiego ogona. Śpiewała przy tym tak cicho i tak ładnie, że kobieta zapominała mieszać zupę. Pewnej nocy przez uchylone okno wskoczyła ropucha. - W sam raz na żonę dla mojego syna - zarechotała i porwała łupinę razem ze śpiącą dziewczynką. Posadziła ją na liściu lilii wodnej na środku strumienia, żeby nie uciekła. Calineczka obudziła się otoczona wodą i rozpłakała. Usłyszały to ryby. Nie umiały pocieszać, ale umiały gryźć. Przegryzły łodygę liścia i prąd poniósł Calineczkę w dół strumienia, daleko od ropuszej rodziny. Całe lato przemieszkała na łące. Piła rosę z listków, jadła pyłek, a wieczorami przychodził do niej wróbel i opowiadał, co widział z góry. Było jej dobrze. Ale po lecie przyszła jesień, a po jesieni pierwszy mróz. Trawa zbrązowiała i położyła się na ziemi. Calineczka owinęła się suchym liściem i szła przez pole, dygocząc. Na skraju ścierniska znalazła norkę polnej myszy. - Wejdź, dziecko - powiedziała mysz. - Mam ziarno i mam ciepło. Zostaniesz na zimę, a w zamian posprzątasz i poopowiadasz mi bajki. W korytarzu obok mieszkał kret. Był bogaty, miał aksamitne futro i spiżarnię pełną po sufit. Był też ślepy i nie znosił słońca. - Nienawidzę lata - mówił. - Za jasno, za głośno, wszystko rośnie bez sensu. Mysz uznała, że to świetna partia. - Wyjdziesz za niego - orzekła. - Będziesz miała ciepło do końca życia. - Ale pod ziemią - szepnęła Calineczka. - Nigdy więcej nieba. - Niebo się nie naje - odparła mysz, i to była szczera prawda, tylko nie cała. W korytarzu kreta leżał wróbel. Wyglądał, jakby zamarzł jesienią. Kret trącał go łapą i mówił, żeby nie zawadzał. Ale Calineczka przychodziła do niego co noc, przykrywała go sianem i grzała mu pierś dłońmi wielkości ziarnka. Pewnej nocy poczuła pod palcami bicie serca. Wróbel nie był martwy. Był zmarznięty. Przez całą zimę wracał do sił, a ona nikomu o tym nie powiedziała. Gdy nadeszła wiosna i wyznaczono dzień ślubu, Calineczka wyszła na powierzchnię, żeby po raz ostatni popatrzeć na słońce. Wtedy nad polem rozległo się znajome ćwierkanie. - Wsiadaj - powiedział wróbel. - Zawiozę cię tam, gdzie ciepło jest przez cały rok. Polecieli nad górami, nad morzem, nad białymi miastami. Wylądowali w kraju, gdzie kwiaty kwitną zimą, a w każdym kielichu mieszkał ktoś dokładnie jej wzrostu. Calineczka została. Do polnej myszy pisała listy, bo mysz naprawdę nie chciała jej źle — po prostu znała tylko jeden sposób na przetrwanie zimy i myślała, że innego nie ma.