Kot w Butach

Stary młynarz zostawił trzem synom cały swój majątek. Najstarszy dostał młyn, średni osła, a najmłodszy, Marcin, kota. - Kota - powtórzył Marcin i usiadł na progu. - Kota - potwierdził kot, siadając obok. - I to nie byle jakiego. Załatw mi parę butów i worek, a przekonasz się, że mnie nie doceniono. Marcin miał w kieszeni tyle, co nic, ale buty jakoś kupił. Kot włożył je, przejrzał się w kałuży i uznał, że są w sam raz. Od tego dnia znosił do zamku podarunki: raz przepiórki, raz zioła, raz koszyk poziomek. Za każdym razem mówił to samo: - Od mojego pana, hrabiego Karabasa. Król nie znał żadnego hrabiego Karabasa, ale poziomki były wyśmienite, więc przestał dopytywać. Pewnego dnia kot dowiedział się, że król wybiera się na przejażdżkę wzdłuż rzeki. - Kąp się - polecił Marcinowi. - Teraz? W ubraniu? - Bez. Ubranie zostaw mnie. Gdy powóz nadjechał, kot narobił krzyku, że jego pan tonie, a ubranie ukradli mu zbójcy. Król kazał wyłowić Marcina i pożyczył mu strój ze swojej skrzyni. W czystej koszuli młynarski syn wyglądał zupełnie jak hrabia — a królewna, siedząca w powozie, uznała, że ma sympatyczny uśmiech. Kot pobiegł przodem. Mijał kosiarzy na łąkach i żniwiarzy w polu, i każdemu mówił to samo: - Gdy przejedzie król, powiedzcie, że to ziemie hrabiego Karabasa. Wszyscy tak mówili, bo ziemie i tak nie należały do nich, a należały do ogra z zamku na wzgórzu. Ogr był ogromny, bogaty i miał brzydki zwyczaj zabierania wszystkiego, co mu się spodobało. Kot zapukał do zamku. - Podobno umiesz zmienić się w każde zwierzę - powiedział. - Nie wierzę. Ogr zamienił się w lwa tak wielkiego, że kot poczuł buty na własnych łapach bardzo wyraźnie. - Ładnie - przyznał, kiedy odzyskał głos. - Ale to łatwe. Duże w duże. Ciekawe, czy dasz radę w coś malutkiego. - Malutkiego? - obruszył się ogr. - Patrz. I zamienił się w mysz. Kot był kotem. Nie musiał nawet myśleć. Gdy powóz zajechał przed bramę, kot stał na schodach i kłaniał się nisko. - Witamy w zamku hrabiego Karabasa. Marcin poślubił królewnę jesienią. Kot dostał własny fotel przy kominku i miskę śmietany, i już nigdy nie musiał niczego udowadniać. Mysz, która zamieszkała pod podłogą — całkiem zwyczajna mysz, nie żadna zaczarowana — nauczyła się, że przy tym akurat kocie jest zupełnie bezpiecznie. Kot nie polował. Kot miał już wszystko, czego chciał.