Brzydkie Kaczątko

Nad jeziorem, w gnieździe ukrytym między łopianami, kaczka wysiadywała jaja. Pękały jedno po drugim i wychodziły z nich żółte, puchate kaczątka. Wszystkie oprócz ostatniego. Ostatnie jajo było większe i pękło o dzień później. Wyszło z niego pisklę szare, długoszyje i tak niezgrabne, że przewróciło się, zanim zdążyło zrobić trzeci krok. - Ojej - powiedziały siostry i bracia. - Ty jesteś jakiś nie taki. Na podwórku przy jeziorze było gorzej. Gęś syczała, że szyja jest za długa. Kaczki mówiły, że pióra są w złym kolorze. Nikt go nie bił i nikt nie krzyczał — po prostu przy każdym stole było już zajęte, a przy każdej zabawie brakowało jednego miejsca. To boli inaczej niż uderzenie, ale boli. Jesienią kaczątko odeszło. Szło przez trzcinowiska i mokradła. Wróbel podzielił się z nim ziarnem. Żaba pokazała, gdzie woda nie zamarza od spodu. W małej chatce nad rozlewiskiem mieszkała staruszka, a z nią kot, który uważał się za znawcę wszystkiego. - Umiesz mruczeć? - spytał kot. - Nie. - Umiesz wyginać grzbiet i iskrzyć futrem po ciemku? - Nie. - To w takim razie - orzekł kot, układając ogon w idealny łuk - nie umiesz nic i nie masz o niczym zdania. Kaczątko długo w to wierzyło. Chodziło ze spuszczoną głową i samo przed sobą powtarzało kocie słowa. Dopiero po tygodniach pomyślało: „On mnie mierzy tym, co sam potrafi. A ja może potrafię coś, czego on nie zna". I poszło dalej. Zimę przetrwało w szuwarach, gdzie było zimno, cicho i bardzo długo. Ale zimy kończą się nawet wtedy, gdy się wydaje, że tym razem nie skończą. Wiosną kaczątko wyszło nad wodę, żeby się napić. Jezioro było gładkie jak szkło. Pochyliło się i zobaczyło w nim ptaka o białych skrzydłach i szyi wygiętej w miękki łuk. Odwróciło się, żeby sprawdzić, kto stoi za nim. Nikogo nie było. Wtedy z nieba opadły trzy łabędzie i usiadły obok, jakby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. - Długo cię szukaliśmy - powiedział najstarszy. Kaczątko, które nigdy nie było kaczątkiem, rozłożyło skrzydła i okazało się, że sięgają dalej, niż komukolwiek na tamtym podwórku się śniło. Czasem wracało nad stare jezioro. Nie po to, żeby komuś coś udowodnić — po prostu tam wciąż mieszkała jego mama. A gdy spotykał małe, szare, niezgrabne pisklę, siadał obok i mówił mu jedno zdanie: „To, że nie pasujesz tutaj, nie znaczy, że nie pasujesz nigdzie".