Król Leopold, nekromanta Mordek i zwierzęta z krainy czarów

Dawno, dawno temu, król Leopold rządził krainą od Oazy Nadziei po Wielkie Jezioro Północy. Ludzie i zwierzęta ufali jemu jak światłu ranku. Za mglistą górą mieszkał Mordek, Mroczny Czarodziej Cieni. Z jego zamku nocą schodziły postacie jak z koszmaru - szare, bez twarzy, posłuszne tylko jednemu kamieniowi w jego ręku. Gdy poddani poprosili o ratunek, Leopold naostrzył miecz i ruszył - wiedział, że stal bez przyjaciół nie przebije takiej magii. W Oazie Nadziei dołączyła doń Koza Kasia, która potrafiła otwierać zasuwki pyskiem precyzyjniej niż klucz. Nad jeziorem czekał wół Wojtek o tęczowych rogach - nieść i roganić chmury, gdy trzeba. W wodzie pojawiły się delfin Daria i rybka Ryszard znająca język nurtu i szumu liści. Przez lasy Kasia tropiła sidła, Wojtek przenosił drużynę przez błoto, Daria z Ryszardem prowadzili przez rwące strumienie. Pod czarnymi murami Mordek pokazał swoje „wojsko” - lśniące, puste zbroje wypełnione tylko strachem. Wtedy Kasia zamotała szeregi skokiem, Wojtek przewrócił wał kamieni, Daria przemknęła oknem na wieżę, a Ryszard zaśpiewał nietoperzom tak pogodnie, że otworzyły bramę. Leopold stanął przed Mordekem, odbił czarną iskrę i rozbił kamień rozkazu. Zbroje padły jak puste garnki, a z nich wyszła tylko nocna mgła, która zniknęła w świetle. Mordek, pozbawiony podpórki, przyklęknął. Leopold nie chciał zemsty - kazał mu naprawiać ścieżki i uczyć się cienia od drzew, nie od trwogi. Lud wiwatował; co roku wypuszczali lampiony na cześć króla, Kozy, Wołu, Delfina i Rybki. Dobranoc - najciemniejsza magia pęka, kdy dobry król ma przyjaciół o mądrzejszych uszach niż jego własne.