Lena z Wioski i Latarnia Szeptów w Dolinie

Dawno, dawno temu, w malej wiosce otulonej sadami mieszkala Lena - dziewczynka, ktora umiala sluchac ciszy. Gdy inni slyszeli tylko wiatr, ona rozpoznawala, czy szumi brzoza, czy stary jawor, a kiedy wieczorem gasly okna, potrafila wskazac pierwsza gwiazde nad Dolina Szeptow. W tej dolinie stala latarnia. Nie byla wysoka, lecz jej swiatlo bylo cieple jak dlon babci. Kazdej nocy wskazywala droge spoznionym wedrowcom, zwierzetom wracajacym do nor i dzieciom, ktore zbyt dlugo bawily sie przy lesnym strumyku. Pewnego wieczoru latarnia zgasla. Wioska ucichla. Z lasu przyszedl lis Marcel z ogonem spuszczonym jak mokra wstazka, za nim przykical krolik Felek, a na galezi usiadla sowa Rozalia. - To sprawka Ciemnego Czarodzieja - pohukala sowa. - Zamknal plomyk latarni w kamieniu, bo sam boi sie swiatla. Lena wziela z domu maly koszyk, cieply szal i kromke chleba z miodem. Nie zabrala miecza ani tarczy, bo babcia zawsze mowila, ze nie kazda walka chce halasu. W lesie czekaly na nia trzy proby. Najpierw sciezka zaczela sie rozdwajac i troic, az Lena zakrecila sie w miejscu. Wtedy jez Tymek potoczyl przed nia szyszke. - Idz za tym, co wraca do ziemi - szepnal. Dziewczynka poszla za szyszka, ktora toczyla sie zawsze w dol, ku prawdziwej dolinie. Potem mgla zabrala wszystkie kolory. Lena chciala sie przestraszyc, ale przypomniala sobie glos mamy nucacy kolysanke i zaczela nucic razem z nim. Mgla rozstapila sie, bo nie znosila melodii, ktore pamietaja dom. Na koncu, pod czarnym debem, siedzial Ciemny Czarodziej. Trzymal kamien z uwięzionym plomykiem. - Oddaj swiatlo - poprosila Lena. - Po co? - burknal. - Gdy swieci, wszyscy widza, jaki jestem samotny. Lena usiadla obok niego i wyjela chleb z miodem. - To zjedzmy po kawalku w ciemnosci. A potem zapalimy latarnie razem. Czarodziej patrzyl dlugo, jakby pierwszy raz ktos nie uciekal. Ukasil kromke, potem druga, a z jego dloni spadl kamien. Plomyk wyskoczyl jak zloty ptaszek i polecial do latarni. Dolina rozblysla. Zwierzeta zaklaskaly lapkami, skrzydlami i cichym tupaniem. Ciemny Czarodziej nie stal sie od razu wesoly, ale poprosil, czy moze czasem zapalac latarnie razem z Lena. Od tej pory co wieczor w Dolinie Szeptow pojawialy sie dwa cienie: dziewczynki w szalu i czarodzieja, ktory uczyl sie, ze swiatlo nie wysmiewa samotnych. Ono pokazuje droge do kogos bliskiego.