Dawno, dawno temu, kiedy świat był jeszcze pełen niezwykłych sekretów i czarów, a długie cienie drzew szeptały dawne legendy, w samym sercu magicznej krainy mieszkał młody czarodziej o imieniu Marek. Miał bujne, kasztanowe włosy i bystre, ciekawskie oczy, które zawsze błyszczały, gdy napotykał coś nowego. Choć był jeszcze bardzo młody, już zyskał sławę dzięki swej życzliwości, odwadze oraz niezwykłym magicznym zdolnościom - potrafił rozmawiać ze zwierzętami, leczyć chorych i czynić cuda, o jakich inni czarodzieje mogli tylko marzyć.
Pewnego popołudnia, gdy słońce rozlewało na polanę złoty blask, Marek wybrał się na zwyczajowy spacer do Starego Lasu. Wędrował cicho, słuchając szelestu liści oraz śpiewu ptaków, aż nagle, tuż pod ogromnym, rozłożystym dębem, coś przykuło jego wzrok: stara, porośnięta mchem mapa. Jej brzegi były postrzępione, a kolory - choć już przyblakłe - nadal skrywały pulsującą magię. Na kruchym papierze zaznaczono trzy tajemnicze miejsca: błękitną oazę, stromy szkarłatny klif oraz rozległą, wielobarwną krainę zwierząt.
Serce Marka zabiło szybciej. Wiedziony ciekawością (której nigdy mu nie brakowało), postanowił wyruszyć w podróż i odkryć, jakie sekrety skrywają te tajemnicze zakątki. Przezornie zabrał ze sobą swój wierny różdżka, zawiniątko z odrobiną jedzenia oraz niewielką księgę zaklęć zapisanych jeszcze przez jego pradziadka.
Pierwszym przystankiem na mapie była oaza. Marek maszerował przez las, aż w końcu ujrzał przed sobą połyskującą w promieniach słońca taflę jeziora, wokół którego rosły zgrabne palmy i soczyste paprocie. Świeża bryza niosła ze sobą zapach kwiatów, choć w powietrzu Marek wyczuwał dziwną niepokojącą nutę. To miejsce było piękne, lecz panował tam smutek.
Z cienia wysokiej trzciny wybiegł ku niemu mały szary zając, drżący ze strachu. Nieco dalej, dostojny słoń o mądrych oczach kiwnął Markowi trąbą na powitanie. Nad wszystkim krążyły białe, niespokojne gołębie, a pod gałęziami palm leniwie czaiły się psy, które ciągle oglądały się za siebie. Czarodziej usiadł wśród zwierząt i z czułością spytał, co je trapi.
Z drżeniem głosu, słonie, zające, gołębie i psy opowiedziały mu o złym demonie - czarnym cieniu, który przybył z dalekich pustkowi. Demon zakłócał spokój oazy, osuszał wodę, straszył zwierzęta hałaśliwym rykiem, a rośliny pod jego dotykiem więdły. Nikt nie czuł się bezpieczny, a rozmowy ucichły jak w zamkniętej książce.
Marek doświadczył współczucia. Usiadł pod wyginającą się palmą, zamknął oczy i dumał nad planem, jaki może uratować zagubioną oazę. W końcu, po długiej naradzie z mądrą słonicą, wpadł na olśniewający pomysł: sporządzi magiczne lusterko, które odbije demoniczną moc prosto w serce złoczyńcy. Całą noc pracował razem ze zwierzętami. Psy przynosiły mu błyszczące kamyki, zające pomagały polerować szkło, gołębie niosły kryształki rosy, a słonie użyczyły opowieści o dawnych czarach. Nad ranem, kiedy pierwszy promień słońca ozłocił liście, lusterko było gotowe.
Wieczorem demon pojawił się znów - wielki, czarny, łypiący ognistymi oczami, z ciałem utworzonym z dymu i cienia. Marek stanął śmiało i uniósł lusterko. Władca ciemności zbliżył się, ryknął, rzucając groźną magią, lecz promień mocy odbił się z czystym blaskiem i z wielką siłą powrócił do nadawcy. Demon zawył, a jego postać rozpadła się na tysiące iskrzących ziarenek, które wiatr rozwiał daleko poza krainę. Oaza znów rozbrzmiała śmiechem i śpiewem ptaków - rośliny zazieleniły się, woda w stawie zalśniła tysiącem barw, zwierzęta zatańczyły dziękczynny taniec, obdarowując Marka najcenniejszymi owocami daty i opowiadając mu pradawne sekrety dżungli.
Ale podróż dopiero się zaczęła. Następnym przystankiem był stromy, krwisto czerwony klif, wysoko wznoszący się nad doliną. Miejsce to wyglądało imponująco - z jego szczytu Marek dostrzegł tęczową mgłę i setki ptasich gniazd. Z wysoka spoglądały na niego gołębie, gwarem obwieszczając jego przybycie. W ich głosach była nuta bólu i przestrogi.
Ptaki, niegdyś szczęśliwe i rozśpiewane, żyły teraz w nieustannym lęku. Od pewnego czasu klifem rządził inny, niezwykle groźny demon - złośliwy, pokraczny i zwodniczo szybki, z piórami czarnymi jak smoła. Każdej nocy pojawiał się, by straszyć pisklęta i niszczyć gniazda, jego krzyk niósł grozę aż po horyzont. Marek wiedział, że musi działać, lecz lusterko, które uratowało oazę, rozpadło się podczas walki z poprzednim demonem.
Tym razem postanowił zdać się na mądrość mieszkańców klifu. Zwołał radę ptaków: gołębie, jaskółki, sójki i nawet starego sępa, którego pamiętały najstarsze gałęzie. Ptaki, gromadząc się tłumnie, radziły długo - w końcu zaproponowały, by użyć pradawnego zaklęcia zamieniającego złośliwego ducha w kamień.
Marek udał się do jaskini, gdzie zebrał szare pióra, kawałek starego korzenia i kropelkę pierwszej rosy. Przy świetle księżyca wypowiedział magiczne słowa, a noc zawibrowała od magii. Gdy demon zaatakował ponownie, młody czarodziej dzielnie stanął na szczycie klifu i wypowiedział zaklęcie. Demon natychmiast skamieniał. Zamiast drapieżnego cienia na klifie pozostał posąg, z którego wyrastały kwiaty i trawa - teraz mieszkańcy mogli śmiać się i śpiewać bez obaw!
Gołębie okrążyły Marka, dziękując mu wdzięcznymi trelami. Podarowały mu pióro, które miało sprowadzać zawsze dobre wieści. Tak zakończyła się kolejna część jego przygody, a na mapie pozostał jeszcze ostatni punkt.
Trzecim miejscem była tajemnicza Kraina Zwierząt - ogromna, tętniąca życiem kraina, w której koegzystowały najdziwniejsze i najpiękniejsze stworzenia: słonie, lśniące psy, tupiące zające, śpiące lisy i dumne jelenie. Niestety, w krainie tej poczucie radości ustąpiło miejsca zmartwieniu. Zły demon, trzeci i najpotężniejszy z całej trójki, podstępnie podsycał niezgodę i strach, sprawiając, że zwierzęta kłóciły się między sobą i nie chciały już bawić się razem tak jak dawniej.
Marek, mądrzejszy o doświadczenia przeszłych prób, wiedział, że tym razem walka musi być wspólna. Zwołał zwierzęta na wielką naradę pod rozłożystym drzewem życia i zaproponował, aby razem zbudowali magiczną pułapkę. Zające dziwiły się: 'Czy ty wiesz, jak się to robi?'
- „Wiem tyle, ile wy mnie nauczycie”, uśmiechnął się Marek.
Budowa pułapki trwała trzy dni i trzy noce. Słonie przynosiły wielkie głazy, zające przygotowywały sprytne sznurki, psy pilnowały porządku, a ptaki, jedna po drugiej, grzały pułapkę swoimi piórami, nadając jej odrobinę niebiańskiej mocy. W końcu pułapka była gotowa - błyszczała fioletowo i pulsowała kojącym światłem.
Gdy demon pojawił się na polanie, Marek wraz ze zwierzętami otoczyli go. Demon próbował kusić, grozić i zastraszać, lecz pułapka zadziałała: pochłonęła całą jego moc i zamknęła go wewnątrz na zawsze niczym w wielkim lśniącym klejnocie. Kraina odzyskała spokój i jedność, a Marek stał się w niej prawdziwym przyjacielem.
W podziękowaniu za swoją odwagę Marek otrzymał od zwierząt medalion z wygrawerowanymi symbolami wszystkich zamieszkanych przez niego miejsc. Każde zwierzę podzieliło się z nim swoją największą mądrością - zając nauczył go cierpliwości, słoń wytrwałości, gołąb łagodności, pies wierności, a leśna lisica przebiegłości.
Kiedy Marek wrócił do domu, wspomnienia o oazie, klifie i krainie zwierząt już na zawsze zostały w jego sercu. Snując opowieści przy kominku, uczył wszystkich dzieci tego, co najważniejsze: odwagi, mądrości i dobroci.
A kraina, którą odwiedził, przez długi, długi czas żyła w szczęściu, spokoju i przyjaźni. Zwierzęta wiedziały, że jeśli nadejdzie zły czas, przyjaciel-czarodziej nadejdzie im z pomocą.
Teraz zamknij oczka, kochane dziecko, i śnij o odważnym Marku, którego serce było silniejsze niż czary. Niech bajkowe przygody przyniosą ci cudowne sny - o zwierzętach, magii i nadziei. Dobranoc, moja najmilsza!
