Dawno, dawno temu, kiedy świat pełen był magii i dziwów, a w leśnych ostępach drzemały tajemnice starsze niż najwyższe góry, istniało ukryte królestwo wśród szmaragdowych borów. Było to miejsce, gdzie zielone, soczyste liście szumiały szeptami dawnych czasów, a wśród gałęzi grały ciekawe wiewiórki, a świece pajęczych nici migotały w blasku słońca niczym najrzadsze klejnoty.
W tym czarownym królestwie mieszkał elf o imieniu Ratownik. Miał on lśniące, srebrzyste włosy i jasne oczy koloru letniego nieba. Był znany z wielkiej mądrości i odwagi - na jego widok nawet największe dęby chyliły gałęzie z szacunkiem, a czarne kruki milknęły, przysłuchując się opowieściom o jego czynach.
Ratownik wiódł spokojne życie w swoim domku wydrążonym w starym buku, wśród leśnych przyjaciół. Pewnego chłodnego poranka, gdy krople rosy błyszczały na pajęczynach jak tysiące pereł, rozniosła się po lesie wieść o straszliwej wróżce. Ów czarowna istota, zła wróżka Maludra, nawiedziła najciemniejsze zakątki puszczy - swym zaklęciem powodowała, że kwiaty więdły, strumienie wysychały, a zwierzęta żyły w wiecznym strachu.
Elf Ratownik, nie mogąc znieść widoku smutku w oczach swych przyjaciół, postanowił działać. Ubrał swój magiczny, obszyty srebrną nicią płaszcz, który mógł uczynić go niewidzialnym niczym wiatr śmigający pośród drzew. Do pasa przyczepił zaklęty miecz, lśniący niebieskim blaskiem jak samo niebo. Wiedział, że aby pokonać Maludrę, będzie musiał prosić o pomoc inne zwierzęta zamieszkujące las, bo jak to mawiał: „Razem możemy więcej!”
Pierwszą istotą, którą odwiedził, była stara, rozumna Świnka o imieniu Grubcia. Miała ona mięciutkie, różowe uszka i tak bystrą głowę, że potrafiła rozwiązać nawet najtrudniejsze zagadki. Grubcia mieszkała nad brzegiem leśnego stawu, pośród tysięcy wonnych fiołków. Gdy Ratownik opowiedział o swej misji, Świnka westchnęła ciężko i spojrzała na niego swoimi łagodnymi oczkami:
- Drogi Elfie, pomogę ci wymyślić sprytny plan, ale w zamian obiecaj, że po wszystkim zabierzesz mnie do miejsca, gdzie nigdy już nie dosięgnie mnie strach.
Elf Ratownik, dotykając jej miękkiego ryjka na znak przysięgi, rzekł:
- Przysięgam ci to na wieczną przyjaźń!
I ruszyli razem „ścieżką cieni” pod kwitnącymi dzikimi jabłoniami.
Po drodze, wśród zwisających z gałęzi szmaragdowych lian, spotkali radosną Wydrę o imieniu Błyskawiczna Łapa. Miała ona brązowe futerko, które skrzyło się jak nocne niebo od setek kropelek wody. Błyskawiczna uwielbiała harce wśród fal strumienia.
- Słyszałam o złej wróżce - powiedziała, przysiadając na kamieniu. - Dołączę do waszej drużyny, jeśli po zwycięstwie pomożesz mi zbudować szumiący dom nad najpiękniejszą rzeką.
Elf ukłonił się nisko w podzięce i tak oto trójka ruszyła w dal, przez leśne polanki aż do zagajników. Słońce wariowało w koronach drzew, gdy nagle z gęstych paproci rozległ się głęboki, potężny ryk - to był Lew imieniem Niestrudzony Grzywa. Jego szyja połyskiwała jak złote promienie świtu, a oczy miał pełne powagi.
- Drogi Elfie, przyszedłem, bo las wysłał mnie, bym wspomógł twoją misję. Jeśli pokonasz Złą Maludrę, czy uczynisz mnie królem tej puszczy?
- Zasłużyłeś na to już dziesięć razy! - odpowiedział Ratownik, śmiejąc się.
Za chwilę dołączyła do nich delikatna, biała kulka futra - to było wesołe Kociątko imieniem Chmurka. Była bardzo szybka, a jej oczy wyglądały jak dwa szmaragdy.
- Czy dostanę najmiększe leże i miseczkę pełną łakoci, jeśli pomogę? - spytała, mrużąc rozkosznie oczka.
- Obiecuję, Chmurko! - rzekł Ratownik i już cała drużyna była gotowa do działania.
Dotarli na skraj puszczy, gdzie drzewa były powyginane niczym dłonie starców, a powietrze przesycał zapach mokrego mchu i tajemnych kwiatów. W samym środku mrocznego cyrku z cieni stała Maludra - wysoka jak sowa na gałęzi, z włosami płomiennymi jak ogień, oczami błyskającymi purpurą i pazurami ostrymi jak sztylety goblinów.
- Ha, tchórzliwi przybysze! - syknęła, śmiejąc się złośliwie. Jej głos zadrżał w gałęziach.
Elf Ratownik podniósł swój magiczny miecz. Grubcia wymyśliła plan: zwabić wróżkę w sidła z kwiatów narkotycznych, które usypiają złe istoty. Błyskawiczna Łapa, zwinna jak promień słońca, skakała wokół Maludry, odwracając jej uwagę. Lew zawył tak donośnie, że echo odbijało się po całym lesie, a nawet kora na drzewach popękała. Kociątko zaś skakało pod nogami czarownicy, drapiąc ją ostrymi pazurkami.
Gdy Maludra była już zupełnie otumaniona, Ratownik niewidzialnym ruchem płaszcza przemknął za jej plecy i zamachnął się zaklętym mieczem. Lśnienie niebieskiego ostrza rozbłysło, a Maludra zniknęła w chmurze srebrzystych iskier.
Wkrótce cała puszcza rozjaśniła się, ptaki wróciły do gniazd, kwiaty znów rozkwitły, a strumienie wesoło szeptały po kamieniach. Elf Ratownik dotrzymał wszystkich obietnic: Grubcię przeprowadził do doliny pełnej pachnących róż i ciepłych błot, Błyskawicznej Łapie wybudował dom na brzegu strumienia, Niestrudzonego Grzywę ogłosił królem lasu, a Chmurce podarował poduszeczkę z puchu sowiego i codziennie świeże mleko.
Odtąd Ratownik i jego przyjaciele stali się legendą - opowiadano o nich przy ogniskach, a piosenki o ich odwadze niosły się wśród koron wiecznie zielonych drzew. I tak, droga wnuczko, pamiętaj: nawet w najciemniejszym lesie warto ufać przyjaźni i odwadze, bo razem można pokonać nawet największe zło. Dobranoc, kolorowych snów!
