Dawno, dawno temu, daleko za siedmioma górami, za siedmioma lasami i dziewięcioma błyszczącymi rzekami, istniało zaczarowane królestwo Eldorii. Było to miejsce pełne nie tylko śpiewających ptaków i rozłożystych drzew, ale też zapachu dzikiej mięty i błękitnej mgły, która unosiła się nad leśnymi polanami o świcie.
W samym sercu tego zaczarowanego miejsca mieszkał Elf o imieniu Ratownik. Nie był to zwyczajny elf - miał włosy jak promienie księżyca, oczy głębokie jak jeziora i był przepełniony mądrością, która zdawała się pochodzić od wszystkich dawnych duchów lasu. Jego serce było czyste jak kryształ, a odwaga większa niż najwyższa góra w królestwie. Zawsze gotów był ruszyć z pomocą, niestrudzenie wędrował po Eldorii, chroniąc jej mieszkańców przed wszelkim niebezpieczeństwem.
Pewnego magicznego dnia, kiedy słońce dopiero zaczynało wschodzić i malowało na niebie różowo-złote smugi, Ratownik usłyszał od starego dzięcioła wieści o złej wróżce Iskrze, która sieje strach wśród zwierząt leśnych. Iskra miała serce twarde jak lód i spojrzenie jak płomień. Plotkowano, że potrafi zamieniać uśmiech w łzy i kwiaty w kamienie. Elf Ratownik, nie tracąc ani chwili, wyciągnął ze swojej skrzyni dwa niezwykłe przedmioty: Płaszcz Mglistych Szeptów, który czynił go niewidzialnym nawet dla najbaczniejszego oka, oraz Miecz Przysięgi - iskrzący się błękitnym światłem miecz, wykuty z magii i odwagi.
Przed wyruszeniem pożegnał swego wiernego kruka Rymusa, powierzając mu pieczę nad domem. Ruszył ścieżką przetykaną kwiatami paproci i słuchając śpiewu strumienia, postanowił najpierw znaleźć sprzymierzeńców.
Pierwszą napotkaną istotą była Wielka Świnka Olbrzymka, która miała różowe policzki i najmądrzejsze oczy w całym lesie. Świnka znała wszystkie sekrety: których grzybów nie jeść, gdzie zimują motyle i jak rozplatać pajęczynę bez budzenia pająka. Uratowała kiedyś wiele istnień, ale sama marzyła o miejscu, gdzie mogłaby nie martwić się już nigdy.
- Rabusiowy Elfie! - chrząknęła. - Pomogę ci, jeśli obiecasz mi spokojne, ciche miejsce pod słonecznym dębem, gdzie będę mogła śnić bez lęku.
Ratownik pokiwał głową i ruszyli ścieżką, na której słońce bawiło się w berka z cieniem.
Następnie, nad brzegiem szybkiej rzeki spotkali Wydrę Florkę, pływaczkę o futerku lśniącym jak srebro. Florka była zabawna, zwinna i szybka jak strzała. Prześlizgnęła się między kamieniami i zgodziła pomóc, pod warunkiem, że po zwycięstwie Ratownik zbuduje jej dom z najpiękniejszych muszli na brzegu rzeki.
Im głębiej wchodzili w ciemny las, tym bardziej przerażająco szeptały drzewa. W cieniu starego dębu przyłączył się do nich Lew Szkarłatnogrzywy. Miał majestatyczną grzywę, a jego ryk był jak grzmoty podczas wiosennej burzy. Obiecał wsparcie w zamian za tytuł Króla Lasu, by mógł bronić go przed każdym złem.
Ostatnim towarzyszem stało się Kociątko - maleństwo o aksamitnym futerku, wysokich uszkach i oczach lśniących niczym gwiazdy. Miało dar cichego skradania się i odwagę wielką, choć zmieściłoby się w dłoni. Marzyło o wygodnym posłaniu i misce pełnej najsmaczniejszych przysmaków.
Kiedy kompania dotarła do serca mrocznego lasu, drzewa ustąpiły miejsca szarej polanie, gdzie powietrze było ciężkie i pachniało dymem. Pośrodku stała Iskra, zła Wróżka, z czarnym jak węgiel peleryną i sypiącymi się z palców iskrami. Jej oczy były ogniste, a śmiech zimny jak noc w środku zimy.
- Kto śmie zakłócać mój spokój? - zawołała, unosząc się nad ziemią i rozrzucając wokół czarne płomienie.
Drużyna nie ulękła się. Świnka opracowała plan: Ratownik okryje się płaszczem niewidzialności i zbliży do Iskry, podczas gdy Florka odciągnie jej uwagę sprawiając, że fale rzeki zachwieją się niespodzianie. Lew zaryczy tak głośno, że liście pospadają z drzew, a Kociątko ukryje się w cieniu, gotowe skoczyć, gdy tylko wróżka straci czujność.
Plan był mistrzowski. Florka skoczyła do wody, chlapiąc wokół wróżki, która próbowała ją schwytać. Lew ryknął tak potężnie, że echo rozniosło się aż do pałacu królewskiego na wzgórzu. Iskra zatrzęsła się w gniewie. Kociątko podkradło się bezszelestnie i podrapało ją ostrymi pazurkami, co sprawiło, że wróżka zatrzymała się z zaskoczenia. Wtedy Elf Ratownik, okryty płaszczem niewidzialności, przemykał tuż obok i wysunął swój Miecz Przysięgi. Jednym szybkim ruchem rozproszył całą złą magię Iskry, która zniknęła w chmurze srebrzystych iskier.
Gdy opadł kurz czarów, na polanie znowu zaśpiewały ptaki, a mgła ustąpiła miejsca wielobarwnym motylom. Zły czar prysł, a wszystkie stworzenia mogły znów śmiało i bezpiecznie mieszkać w swoim ukochanym lesie.
Ratownik dotrzymał wszystkich obietnic. Świnka doczekała się spokojnego domku pod rozłożystym dębem, gdzie mogła śnić o niesamowitych leśnych przygodach. Florka zamieszkała w domku nad rzeką, zbudowanym z muszli i koralików, w którym każda noc brzmiała kołysanką płynącej wody. Lew panował nad lasem jako mądry i dzielny władca, a Kociątko otrzymało miękkie posłanie z ciepłej trawy i codziennie miskę pachnących smakołyków.
Las znów stał się miejscem miłości, przyjaźni i niekończących się opowieści. Mieszkańcy długo wspominali imiona Ratownika i jego drużyny, a dzieci leśne usypiały, marząc o własnych przygodach i dobrych sercach.
Tak oto, kochani, kończy się opowieść o Elfach, przyjaźni i mądrości - i pamiętajcie, nawet najmniejszy może towarzyszyć największemu w wielkich czynach. Dobranoc, niech sny będą lekkie i kolorowe!
