Krasnoludek, Zły Demon i Zwierzęta Mądrej Łąki - Przygoda o Przemianie i Przyjaźni

Dawno, dawno temu, tam gdzie łąki falowały zielenią, a tundra mieniła się srebrną poświatą, żył krasnoludek Kacperek - ruda broda, oczy jak błękitne kamyki, śmiech głośniejszy od deszczu na dachu z mchu. Jego sąsiedzi to królik od marchewki, indyk od tańca skrzydeł, mors od pieśni wody i pies z łatką na uchu, zawsze gotowy do zabawy. Któregoś dnia z kotliny wypełzł Gniewko - demon o oczach jak węgle i skórze lśniącej jak lawa. Nosił świszczący wiatr w kroku i rozganiał ptaki, które chciały tylko śpiewać. Kacperek nie wierzył, że zło rodzi się z niczego. Pod dębem rzekł: - Może nikt go nie uczył dzielenia się cieniem, tylko zabierania? Ruszyli o świcie przez kwiaty i sosny aż na białą tundrę. Gniewko mroził drzewa spojrzeniem; gdy mors zbliżył się pierwszy, demon warczał. Kacperek stanął pod niską brzozą. Królik opowiedział, jak rosła pierwsza marchewka - od ziarenka po liść. Indyk zatańczył wir, by pokazać, że ciało też umie dziękować. Mors zaśpiewał o dzieleniu ryby w najzimniejszy dzień. Pies położył łapę na ramieniu krasnoludka: czasem odwaga to wybaczyć temu, kto sam nie dostał ciepłej strawy. Gniewko parskał, odwracał się, lecz po każdej opowieści milkł o sekundę dłużej. W końcu usiadł na śniegu. - Zostanie jeszcze miejsce przy waszym stole? - spytał cicho. - Przyjaźń nie pyta o rozmiar rogów - odparł Kacperek. Gniewko dostał marchewkę, naukę spokojnego oddechu przy złości, zaproszenie na taniec i nocne warty z psem. Z czasem mówili na nim „Gniewko inaczej” - bo nauczył się, że złość lepiej ostrzegać słowem niż burzą. Wieczorami siedzieli przy ogniu: krasnoludek, królik, indyk, mors, pies - i demon, który dokładał patyki, nie podpalał lasu. Niech ci się śni świt, który przychodzi po najdłuższej nocy. Dobranoc.