Krasnolud Ignacy i Tajemnicza Przygoda w Zielonej Dolinie

Dawno, bardzo dawno temu, krasnolud Ignacy mieszkał w Zielonej Dolinie - domek w dębowym pniu, ściany jak historia rzeźbiona w drewnie, poranki od herbaty z mgłą. Pewnego dnia ptaki ucichły, żuki schowały się do nor. W ruinach zamczyska zwierzęta szepcą o Mrocznym Demonie - rogi jak płomyk, szepty, które rozklejają kolana. Stary słoń Stefan powiedział: - W sali pod runami leży kamień jasności. Dotrzesz tylko z czystym sercem; pułapek bez liku. Do Ignacego dołączył kojot Feliks - znał wąskie szczeliny. W marmurowym holu koza Zofia kołysała dzwonkiem na szyi i prowadziła przez zagadki posadzki i śpiew ptaków ukrytych w filarach. Księżyc oświecił salę: na piedestale drzemał kryształ, błękitny jak spokojne niebo. Z ruin wyłonił się demon w dymie i zmienił się w smoka cienia - skrzydła jak zasłona nad lasem. Przy rzece stanął rybak Antoni i podsunął sieć przetykaną odblaskami księżyca: - Tarcza, Ignacy! Odbij czar, nie chłonij go! Kamień w dłoni Ignacego rozpostarł się w tarczę. Ognista kula uderzyła w nią i wróciła wirując - ogień demona zamknął się w pętli, aż z ogromnego strachu został mały jaszczur ukrywający się w szczelinie. Las odetchnął. Ignacy, Feliks, Zofia i Antoni zasiadali potem przy ognisku mówiąc, że zwycięża nie wzrost, lecz mądrość idąca parami z przyjaźnią. Dobranoc - nawet najstarsze ruiny mają drzwi wyjściowe, jeśli znasz melodię runów.