Król Cyprian, Zła Wróżka Mirabella i Mądre Zwierzęta Smoczych Łąk

Dawno, dawno temu, na Smoczych Łąkach trawa pachniała miodem, a motyle rysowały tęcze nad trawą. Król Cyprian miał serce tak miękkie, że żuczek mógł po nim przypełznąć po radę - i zawsze dostał ucho, nie but. Daleko, gdzie cienie rosły jak samotność, zazdrośniła Mirabella - oczy jak połamane szmaragdy, włosy jak noc bez gwiazd. Pewnej świtu, gdy król śpiewał ze skowronkami, podszeptem odebrała mu rozum: stał się naiwny jak dziecko, które nie zna podstępu. Pszczoły gubiły trasy, dzieci śmiały się ciszej, ptaki nuciły pod nosem. Sowy zebrały radę pod starym dębem: gołąb Albik, borsuk Burek, jeż Tuptuś i złota rybka Miranda ze Szmaragdowej Oazy - ta umiała rozplątać złe słowa, lecz kryła się przed zawiścią Mirabelli. Szli nocą trzcinowym labiryntem; Albik ostrzegał z góry, Burek torował ścieżkę, Tuptuś stawiał łapki na szczelinach ziemi. W Mrocznym Gąszczu dzięcioł zatrzymał ich zagadką: „Co droższe niż złoto i lżejszy od skrzydła motyla?” Miranda wyszeptała: „Dobroć.” Gęstwina ustąpiła; przed nimi turkus oazy. Miranda przypomniała: moc Mirabelli żywi się czyimś lękiem - zanim ją zmierzycie, obiecajcie pomoc tym, których czar jeszcze trzyma. Przysięgli bez wahania. W Czarnym Borze Miranda uniosła ich jako perlistą mgiełkę ponad ostrępami. Mirabella rzucała klątwy; Tuptuś zwijał się w kulkę i odbijał je jak księżyc od szyby, Burek zagradzał tunele ziemią, Albik niósł szept: „Nie traćcie ducha.” Miranda utkała światło ze śmiechu dzieci, bąbelków i pierwszego promienia - uderzyło w Mirabellę, a jej gniew rozsypał się w krople deszczu, który ugasił tylko pragnienie trawy, nie nadzieję. Mirabella zniknęła tam, gdzie kończy się władza nad cudzym śmiechem. Cyprian odzyskał mądrość; na ramieniu siedział Albik, a pod królem znów mruczała ziemia, nie cień. Dobroć, odwaga i przyjaźń - to czary, których nie wyrzucisz z kieszeni. Dobranoc, mały śpiochu z trawy i gwiazd.