Królowa Bohaterka i Zła Wróżka

Dawno, dawno temu, w Królestwie Harfali powietrze pachniało dzikim miodem, a szmaragdowe lasy szepotały sekrety. Nad wszystkim czuwała Królowa Bohaterka - władczyni o oczach pełnych troski o świat i o przyjaciół. U jej boku: szybka sarna Florka o futrze miękkim jak świt; Morski Kieł - odważny pan szarej fali, co znał zapach Sinomorza lepiej niż własny kąt; łoś Bartosz z porożem jak most dla ptaków; chomik Klemens z kieszonkami pełnymi ziaren i rad. Pewnego dnia z gór spłynęła Zła Wróżka - szaty z cieni, oczy jak szkarłat, różdżka z gałęzi przeklętego drażniającego drzewa. Puściła wir czarnych motyli: kwiaty więdły, strumienie słabły, ludziom śniły się ciężkie sny. W starych kronikach królowa znalazła wskazówkę: u stóp Wysokiego Urywiszcza śpi smok Imbryk - ponoć z oddechem pachnącym herbatą i miodem. Smok, ugodziwszy ich naparem z dzikiej róży, rzekł: - Jedyny ratunek to Amulet Ocalenia, tam gdzie dzień i noc spotykają się w uściślu - na złotej plaży o zachodzie. Najpierw jednak Pustynia Szeptów, która potrafi kraść wspomnienia, jeśli się spieszysz. Szli przez piach, aż w oazie na palmie wisiała zagadka o miejscu, gdzie niebo całuje sól, a fale śnią o złocie. Florka spojrzała na zachód słońca i szepnęła: - Brzeg morza. Wspinając się potem przez góry i brodząc strumieniami, dotarli wieczorem na plażę w barwach miodu i fioletu. W skrzyni mchem osłoniętej leżał amulet z bursztytu pełnego światła, opleciony srebrnym drutem jak łzy księżyca. Gdy królowa zawiesiła go na szyi, strach schylił głowę. Nocą, gdy mgły opadły z gór, wróżka uniosła się jak czarny wir. - Nie pokonasz mnie! - krzyknęła, lecz amulet rozświecił polanę ciepłym blaskiem. Florka oderwała mroczne larwy od ziemi, Morski Kieł rozbił fale ciemności, Bartosz stał jak żywa bariera, Klemens podsunął królowej garść ziaren - małą, lecz ciężką od wspólnej woli. Długo trwał opór, lecz gdy królowa poprosiła o światło wszystkich serc krainy, wróżka zawirowała i rozpłynęła jak cień w poranku. Motyle wróciły na skrzydłach tęczy, rzeki zaśpiewały od nowa. Królowa w otoczeniu przyjaciół dziękowała za każdy dzień ze śmiechem dzieci w tle. Nie pięść, lecz mądrość, odwaga i przyjaźń - tak Harfali zapamiętała tę historię. Dobranoc.