Królowa Bohaterka i Zła Wróżka. Opowieść o odwadze, przyjaźni i magii Tęczowej Doliny.

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i rzekami leżała Tęczowa Dolina - kraina, gdzie rosa śpiewała na kłosach, a gwiazdy lśniły w każdej kałuży. Władała nią Królowa Bohaterka: nie koroną, lecz złotym sercem, które leczyło smutki i dodawało odwagi nawet nieśmiałym zwierzętom. Przy niej byli przyjaciele: bystra Sarna, Morski Kieł z opowieści o dalekich wodach, Łoś o głosie jak rogiste dzwony i Chomik, który znajdował sekretne przejścia tam, gdzie mur się nie uginał. Pewnej burzowej nocy nadleciała Zła Wróżka - oczy jak srebro w lodzie, włosy jak smugy dymu. Rozłożyła klątwę: kwiaty więdły, a śmiech dzieci zamieniał się w łkanie. Królowa zwołała drużynę i ruszyła po ratunek. Pierwszą przeszkodą było Wysokie Urywisko, gdzie mgły plątały się jak stare runy. Według legendy w grocie mieszkał smok - nie z ogniem z pyska, lecz z ciepłem jak świeże ciasto. Smok wskazał drogę: tylko Amulet Świtu złamie klątwę, a strzeże go miejsce, „gdzie niebo dotyka morza”. Przez Pustynię Szeptów szli, póki Chomik nie znalazł oazy z palmą o błękitnych liściach. Pod nią leżała tabliczka: „Tam, gdzie słońce zstaje z nieba, a fala całuje piasek - leży cień, który nie ma cienia.” Sarna rozplotła zagadkę: brzeg morza o zachodzie. Łącząc lasy i rzeki, Łoś uratował Chomika spod wodospadu, Morski Kieł poprosił ryby o bezpieczną bródę, a drużyna trzymała się razem, gdy cienie rosły. Na złotej plaży, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, znaleźli w skale skrzynię muszlową. Wewnątrz lśnił Amulet Świtu - medalion pełen błękitów i różu. Królowa włożyła go na szyję i poczuła odwagę całej doliny jak ciepły pled. Pod zamkiem zebrały się zwierzęta i ludzie. Wróżka rzuciła błyskawice - lecz przyjaciele ułożyli się w krąg, światło amuletu rozpędziło mrok, a Sarna zmyliła jej sługusów, Morski Kieł zmył cienie falą, Łoś przeciął drogę płomieniom, Chomik… zaplątał się w jej szaty tak skutecznie, że zapomniała, którą ręką rzuca czar. Zło pękło jak bańka. Wróżka zniknęła w wirze pyłu i nie wróciła. Radość wróciła do Tęczowej Doliny na długo. Wszyscy zrozumieli, że prawdziwa korona to wzajemna pomoc. Dobranoc - niech śni ci się tęcza po deszczu.