Królowa Eliza i Sekret Cichego Jeziora

W królestwie pod błękitną górą panowała królowa Eliza. Nie nosiła korony codziennie, bo mówiła, że korona przeszkadza słuchać. Najbardziej lubiła siadać nad Cichym Jeziorem i patrzeć, jak ryby rysują kółka pod powierzchnią wody. Pewnego lata jezioro przestało śpiewać. Zwykle pluskało, szeptało trzcinami i odbijało chmury, lecz teraz było gładkie jak zimne szkło. Łabędź Baltazar przypłynął do królowej z pochyloną szyją. - Wielki Olbrzym Grom zasłonił strumień kamieniami - powiedział. - Woda stoi, ryby milczą, a żółw Tymon nie może odnaleźć drogi do zatoki. Królowa nie wysłała wojska. Wzięła płaszcz, chleb dla ptaków i mapę gór, po czym ruszyła nad strumień. Towarzyszyli jej łabędź Baltazar, żółw Tymon, srebrna rybka Pola w wiaderku z wodą i orzeł Aron krążący wysoko nad ścieżką. Olbrzym siedział przy rumowisku i układał kamienie jeden na drugim. - Gromie - powiedziała królowa - jezioro potrzebuje strumienia. - A ja potrzebuję ciszy - odburknął Olbrzym. - Woda gada, ptaki krzyczą, wszyscy ciągle czegoś chcą. Zrobiłem tamę i wreszcie mam spokój. Eliza usiadła na kamieniu obok niego. Przez chwilę nikt nic nie mówił. Nawet orzeł Aron zataczał koła bez krzyku. - Cisza jest dobra - powiedziała wreszcie królowa. - Ale gdy zatrzymasz wszystko, cisza robi się ciężka. Olbrzym spojrzał na jezioro. Nie chciał się przyznać, ale tęsknił za pluskiem. Tylko nie wiedział, jak poprosić świat, żeby był trochę łagodniejszy. Królowa zaproponowała umowę. Wspólnie rozebrali część tamy, a z kamieni zbudowali przy brzegu mały krąg odpoczynku. Kiedy ktoś w nim siedział, zwierzęta mówiły szeptem, dzieci chodziły na palcach, a strumień płynął obok najciszej, jak umiał. Grom pierwszy wszedł do kręgu. Woda popłynęła, jezioro drgnęło i zaczęło nucić nisko, miękko, bez pośpiechu. Rybka Pola wyskoczyła z wiaderka do strumienia, żółw Tymon odnalazł zatokę, a łabędź Baltazar rozłożył skrzydła jak białe żagle. - To nie jest cisza - mruknął Olbrzym. - To spokój - odparła królowa. Od tej pory Grom pilnował, by strumień był czysty, a kiedy świat robił się za głośny, siadał w kamiennym kręgu. Ciche Jezioro odzyskało piosenkę, a królowa Eliza powtarzała, że mądra władza nie zawsze rozkazuje. Czasem po prostu znajduje miejsce, gdzie każdy może odetchnąć.