Księżniczka Zuzanna, zły Troll i kolorowy świat zwierząt - niezwykła przygoda

Dawno, dawno temu, za siedmioma wzgórzami i jedną zaczarowaną rzeką żyła księżniczka Zuzanna - kasztanowe włosy, oczy jak świeża trawa i uśmiech nawet dla nieśmiałej ropuchy spod pałacowej ławki. Pewnego dnia, gdy rosa jeszcze trzymała się pajęczyn, Zuzanna znalazła w Starym Lesie mapę: na pergaminie - brama o skrzydłach jak liście dębu i napis „Magiczny Świat Zwierząt”. Drzwi wycięte w pniu wypisały warunek: „Wejdą tylko ci, co mają czyste serce i odwagę pytać.” Zuzanna dotknęła drewna i szepnęła: „Chcę usłyszeć, jak biją serca zwierząt.” Drzwi skrzypnęły jak kurtyna. Po drugiej stronie świat barwił się jak tęcza: kolibry wirujące nad kwiatami, motyle niczym spadające światło, żurawie tańczące nad koronami. Pierwszy był Dzięcioł - biało-czarny jak dzień i noc. Tłukł rytm, którym las się wita. - Jeśli chcesz rozmawiać z moimi przyjaciółmi, najpierw naucz się słuchać sercem - rzekł i pokazał, jak stukać w pień, by przywołać pomoc. Potem Żyrafa na górskiej polanie uniosła Zuzannę ku niebu. - Czasem trzeba spojrzeć z góry, by zobaczyć, że ścieżka istnieje - mruknęła łagodnie. Na łąkach czekał Kangur rudego futra i skoków pełnych śmiechu. - Los rzuca kłody? Spryt i odwaga robią z nich most - dodał. Przy kryształowej rzece Tropikalna Rybka mieniła się jak tęcza w wodzie. - Odwaga to nie brak strachu - to iść mimo trzepoczącego serca. Gdy świat zwierząt stał się domem, na horyzoncie pojawił się cień: Zły Troll z brodą z mchu i oczami jak groch. Planował zmienić ich świat w kamienną twierdzę na gruzach łąk. Zwierzęta schowały się, lecz Zuzanna, uzbrojona w to, czego nauczył Dzięcioł, usłyszała coś pod grubą skórą Trolla: samotność, która zgrzyta jak kamień o kamień. - Może on nigdy nie miał przyjaciół? - pomyślała. Troll warczał i tupał, ale Żyrafa dostrzegła w oddali błysk kryształu. Kangur sprawnie zdobył skarbiec złotego światła i podał Rybce. Rybka opowiedziała starą zasadę: w promieniach słońca kryształ pokaże prawdę serca temu, kto powie szczerze, czego naprawdę pragnie. Przyjaciele poprosili Trolla, by spojrzał. Zaparło mu się w gardle, aż w końcu wyszeptał: „Chcę przyjaźń i dom.” Kryształ rozświetlił polanę - Troll nie zniknął w złości, lecz zmiękł: z jego ciała zrobił się wielki, porośnięty mchem głaz z kryjówkami i zakątkami dla małych stóp i skrzydełek. Stał się schronieniem, nie twierdzą. Na podziękowanie zwierzęta dały Zuzannie pióro, liść z najwyższej gałęzi, trzy ziarenka piasku od skoków Kangura i lśniącą łuskę - małe znaki wielkiej lekcji: słuchanie, perspektywa, spryt i odwaga. Gdy wróciła do zamku, opowiadała o świecie, który żyje, gdy się go nie zabija ciekawością. Nocami patrzyła na mech w ogrodzie i uśmiechała się, bo wiedziała: magia nie wygania prawdy, tylko prosi ją o miejsce przy stole. Śpij, kochanie. Każda przygoda zaczyna się od pytania zadawanego cicho, zanim je wypowiesz na głos. Dobranoc.