Mgielny Chochlik i Zaginiony Księżycowy Klucz

Pod Kryształowym Ogrodem znajdowała się mała jaskinia, o której wiedzieli tylko przyjaciele nocy. Nie była ciemna ani zimna. Na jej ścianach rosły kryształki, a gdy ktoś mówił szeptem, odpowiadały cichym blaskiem. W tej jaskini przechowywano Księżycowy Klucz. Otwierał bramkę, przez którą do ogrodu wchodziły sny o odwadze: takie, po których dzieci rano umiały powiedzieć prawdę, przeprosić albo spróbować jeszcze raz. Pewnego ranka bramka była zamknięta, a klucza nie było. Księżycowy Jelonek od razu poczuł, że coś jest nie tak. Jego rogi świeciły blado, jak dwa zmartwione uśmiechy. Poprosił o pomoc Strażnika Gwiazd, lisa Marcela, królika Felka i kreta Kacpra. - W jaskini pachnie mgłą - powiedział kret, przykładając nos do ziemi. - I wstydem - dodał lis Marcel. - Wstyd ma zapach mokrego liścia. Ślady prowadziły głębiej, do komnaty, gdzie krople rosy spadały z sufitu w równym rytmie. Tam siedział Mgielny Chochlik. Przed sobą miał Księżycowy Klucz, ale zamiast się cieszyć, patrzył na niego ponuro. - Po co go zabrałeś? - spytał Jelonek. Chochlik westchnął tak mocno, że mgła zakręciła się wokół jego stóp. - Chciałem otworzyć sen o odwadze dla siebie. Ale klucz nie pasuje do mojej kieszeni. Strażnik Gwiazd przyklęknął obok. - Bo odwagi nie chowa się do kieszeni. Odwaga działa dopiero wtedy, gdy się jej używa. Chochlik spojrzał na bramkę daleko za nimi. - A jeśli użyję jej źle? Królik Felek, który zwykle bał się głośnych dźwięków, zrobił jeden krok naprzód. - Ja też się boję. Ale jak idę z kimś, strach robi się mniejszy. Wtedy Księżycowy Jelonek pochylił rogi i dotknął nimi klucza. Na metalu pojawiły się trzy małe obrazki: przeprosiny, prośba o pomoc i podzielenie się światłem. Chochlik wybrał pierwszy obrazek. Wziął klucz w obie dłonie i zaniósł go do bramki. - Przepraszam, że zamknąłem odwagę przed innymi - powiedział. Klucz obrócił się lekko. Bramka otworzyła się bez skrzypienia, a z ogrodu wypłynęły sny: o pierwszym dniu w przedszkolu, o rozmowie z kolegą i o wejściu na wysoką zjeżdżalnię. Od tamtej pory Mgielny Chochlik nie kradł już klucza. Dostał za to własną małą zawieszkę w kształcie kropli. Kiedy brakowało mu odwagi, dotykał jej i pamiętał, że najodważniejsze słowa bywają bardzo krótkie: przepraszam, pomóż mi, spróbuję.