Przygody wróżki Zuzi i Cyklopa w niezwykłej Krainie Zwierząt

Dawno, dawno temu, przy rzece, która leniwie zbliżała się do tundry, żyła wróżka Zuzia - skrzydła jak rosa, sukienka z koniczyny i kieszenie pełne pyłu na małe, uczciwe szczęścia. Pewnego poranka usłyszała płacz. Pod krzakiem krył się Bartek borsuk - na polanie stał cyklop z jednym okiem jak księżyc i kopał norę, jakby chciał ją zatrzeć. - Przestań! - krzyknęła Zuzia, sypiąc iskrzącym pyłkiem. - Tu mieszka Bartek. Każdy potrzebuje dachu nad głową. Cyklop zmrużył oko. - Nikt mnie nie gani tak spokojnie. Jestem duży i często… sam. Zuzia wyciągnęła dłoń: - W zamian za spokój Bartka nauczymy cię świata bez tupania. Rysio szop pokazał, jak zbierać żołędzie bez łamania krzewów; indyk Turk ćwiczył cichy dialog zamiast wrzasku; żyrafa Żaneta pilnowała młodych drzew. Cyklop, niepewny swojej siły, czasem złamywał gałąź - lecz przyjaciele kręcili głową z cierpliwością, nie ze strachu. Gdy z horyzontu nadeszły cienie z głodnymi oczami, cyklop nie tupnął - zebrał radę przy zaczarowanym kamieniu. Bartek kopał tunel; Rysio ułożył pułapki z piasku i żołędzi; Turk nauczył wszystkich jednego okrzyku tak głośnego, że echo goniło intruzów; Żaneta przerzuciła tratwę przez rzekę, by część krainy mogła uciec, a część wroga zmylić. Zło, widząc jedność, wycofało się jak fala bez wiatru. Na uczcie pod girlandami z światła cyklop powiedział: - Dzięki wam wiem, że bycie dużym to także bycie potrzebnym, nie tylko strasznym. Zuzia uśmiechnęła się - jej świat rozjaśnił się o jednego olbrzyma mniej samotnego. Dobranoc - tam, gdzie jest miejsce przy stole, cień traci głód.