Rycerz Kazimierz i Tajemniczy Potwór Morski: Przygoda na Klifie, w Ruinach i wśród Przyjaznych Zwierząt

Dawno, dawno temu, nad szmaragdowym wybrzeżem żył rycerz Kazimierz - w zbroi raczej z wygody niż z pychy, z uśmiechem, który rozwiązywał nieporozumienia szybciej niż miecz. Jego towarzysze to koala Kasia od cichego słuchu, kaczki Beniamin i Bronka od zwrotów w locie, kilka sprytnych kurcząt od rozproszenia wroga oraz wydra Wanda od sieci i sprytu. Wieczorami z klifu, gdzie stały ruiny zamku, dobiegał ryk. Potwór morski burzył łodzie i straszył dzieci - naprawdę jednak tupał chaotycznie, jakby szukał rytmu, nie wojny. Kasia wyjęła bębenek po dziadku i stuknęła. Echo pobiegło po skałach; olbrzym zamarł w pół kroku. Kazimierz szepnął: - Graj dalej - widzę, że słucha. Kaczki plotły zaplątaną koronę z piór wokół jego łap. Kurczaki krążyły nisko, dezorientując bestię. Wanda wyciągnęła z ruin starą sieć - mokrą i ciężką - i przy pomocy Kazimierza zarzuciła ją na moment, by potwór przestał się szarpać. Z oczu stwora spłynęły dwie łzy wielkie jak groch. - Wybaczcie - sapnął. - Nie wiedziałem, że można przegnać smutek razem z kimś innym. Kazimierz usiadł obok: - Zostaniesz z nami, jeśli przestaniesz brać strach za zaproszenie. Pokażemy ci zabawę bez grabieży. Potwór kiwnął głową; ogon plusnął w lagunie w rytm bębenka. Od tamtej nocy rozświetlał klif błękitnym blaskiem jak lampa dla sennych oczu, a nie jako groźba. Nawet potwór bywa zagubiony - czasem wystarczy rytm i sieć zaufania. Dobranoc.