Rycerz Maksymilian, Zły Olbrzym i Zwierzęta Magicznej Góry

Dawno, dawno temu, za rzekami i nad chmurami leżało Złote Królestwo - lasy jak z lampek, strumienie jak szepty baśni. Rycerz Maksymilian miał oczy porannego nieba i serce tak duże, że wilk chował pazury, gdy go mijał. Na Magicznej Górze mieszkał olbrzym Grzmocław - głos jak grzmot, cień dłuższy od rzeki, zawiść zamiast radości. Pewnej burzy skradł królewską koronę; bez niej zgasło światło mądrości na tronie, a kraina przygasła jak świeca w przeciągu. Maksymilian przysiągł, że koronę przywróci, zanim księżyc zmieni trzy fazy. W drodze Jeleń poprowadził go przez bagna pełne widm - w zamian prosił o koniec polowań bez miary. Maksymilian przyrzekł: tylko zgodnie z lasem. Na urwisku Sokół ostrzegał przed pułapkami - za obietnicę ochrony gniazd. W oazie pies Burek tropił ślad jak mapa - za przysięgę, że żaden pies nie zostanie bez opieki i smakołyku za uchem. Pod górą Kret dłubał tunel obok sidła - za prawo kopać tam, gdzie ziemia nie krzyczy z bólu. W jaskini Grzmocław spał na stosie; korona lśniała jak tęczowa iskra. Maksymilian nie szedł na miecz od razu: Jeleń odganiał kamienie, Sokół szepnął „stąd”, Burek kręcił olbrzyma pod nogi, Kret otworzył skrót pod złotem - rycerz chwycił koronę. Grzmocław wstał i ryknął, lecz gdy zrozumiał, że ma przed sobą nie tarczę nienawiści, tylko zapytanie „czemu?” - kolana ugięły się ze wstydu, nie ze strachu. - Każdy może się zmienić, jeśli ktoś najpierw poda dłoń - rzekł Maksymilian. Olbrzym obiecał strzec góry, nie straszyć doliny. Król włożył koronę; Jeleń, Sokół, Burek i Kret dostali podziękowania jak medaliony - małe, lecz ważne jak słońce. Odwaga bez szacunku dla małych jest tylko hałasem. Śnij spokojnie, jak las po deszczu. Dobranoc.