Samuraj Kazuki, Wampir Drakul i Sekretne Zwierzęta Przyjaźni

Dawno, dawno temu, gdy światłocienie magii tańczyły pośród cichych wzgórz, a srebrzysta mgła spowijała zaspane lasy, nad brzegiem kryształowego jeziora mieszkał dzielny samuraj o imieniu Kazuki. Jego dom ukryty był pośród kwitnących wiśni, których różowe płatki opadały każdego ranka jak sennych marzeń konfetti. Kazuki nie był zwykłym wojownikiem - w jego oczach odbijało się nie tylko męstwo, ale i dobroć do świata. Każdego ranka, pośród szeleszczących liści i śpiewu ptaków, ćwiczył swój kunszt, a wieczorami wsłuchiwał się w opowieści szumiącego jeziora i dzikich zwierząt. W tej samej krainie istniało miejsce pełne cieni i tajemnic: czarny jak noc zamek, otoczony przez splątane jeżyny i strumienie płynące pod starym, skrzypiącym mostem. Tam rezydował Drakul - wampir o czerwonych jak żar oczach i sercu twardym jak zamkowe mury. Drakul był postrachem okolicy. Śmiał się upiornie i porywał nocą dzieci, aby zmuszać je do pracy w swoim mrocznym królestwie. Jego cieniste nietoperze krążyły po niebie, a wiatr przynosił ze sobą szept strachu. Pewnego dnia, gdy złociste promienie słońca ogrzewały liście, Kazuki doszedł do wniosku, że nie można dłużej pozwalać Drakulowi szerzyć ciemności. Jego serce napełniło się odwagą kąsaną przez zmartwienie, lecz wiedział, że nie wyruszy samotnie. Przyjaźń była jego największą siłą. Zebrał więc swą niecodzienną drużynę. Pierwszy był Kamil - kogut z pierzastym, ognistym grzebieniem i głosem donośnym jak dzwon. Kamil nie tylko budził słońce, ale był również mędrcem, znawcą dawnych opowieści. Dołączyła też Kira, kangurzyca z torbą pełną apteczek i sercem ratownika. Potrafiła skakać ponad najwyższymi krzakami i wyczuwać niebezpieczeństwo na milę. Lech był dziwacznym łańcuchem - stworzony ze srebrnych ogniw, które lśniły jak księżyc w pełni, a każdy jego ruch wydawał metaliczny, melodyjny dźwięk. I wreszcie Mela - malutka myszka z oczkami lśniącymi jak dwie perły. Choć drobna, była odważna jak lew i umiała wślizgnąć się w każdy zakamarek. Przemierzali razem ścieżki poprzetykane paprociami, snuli plany przy strzelających iskierkach ogniska. Tygrysi Kamil wymyślił, że ostrzeże wszystkich mieszkańców śpiewem tak donośnym, iż żaden śpioch nie prześpi niebezpieczeństwa. Skoczna Kira podjęła się wyprowadzenia dzieci z ponurych korytarzy zamku, korzystając ze swojej skoczności i czułego nosa ratownika. Lech przygotował się do zniszczenia mostu - jego ogniwa miały poprowadzić furię burzy poprzez drewniane deski, rozpadając je na drzazgi. Najcichsza, ale i najdzielniejsza, Mela miała zdjąć ciężarie zasłony w salach zamku, aby słońce wlało się do środka jak rwący potok światła. W dzień wielkiej próby ruszyli łodzią przez jezioro, gdzie lilie wodne uciekały im spod stóp, a żaby biły im brawo. Po drodze Kazuki opowiadał niesamowite historie o dawnych bohaterach, Kira uczyła Melę skakać miniaturowe przeszkody z gałązek, Kamil pozwalał wszystkim śpiewać refreny do wspólnej pieśni, a Lech, kręcąc i lśniąc, wymyślał nowe melodie dzwonków. Rankiem dotarli pod czarne mury zamku, które wyglądały złowrogo na tle radosnego wschodu słońca. Plan wprowadzono w życie bez zwłoki. Kamil wzbił się na najwyższy kamień i zaczął piać tak, że nawet drzewa zadrżały - dźwięk dotarł do najdalszych chat i wszystkich obudził, odbierając siłę strachu. Kira przemykała przez zamkowe lochy, troskliwie tuląc i prowadząc dzieci na zewnątrz, omijając zawaliłe schody i przemykając przez tajemne przejścia, jakie znały tylko myszki i kangury. Lech sunął wężowo po drewnianym moście. Jego świecące ogniwa przecięły stare deski tak skutecznie, że most rozpadł się jak puzzle - Drakul nie miał teraz jak uciec. Tymczasem Mela wspinała się po ciężkich zasłonach, jej pazurki sycząc cicho po tkaninie, aż w końcu zwinęła wszystkie jak dywany i wpuściła do sali oślepiający blask poranka. Drakul ujrzał światło - jego siły ulatywały z nim jak dym z komina. Wściekły i osłabiony próbował runąć na dzielnego Kazukiego, lecz wtedy mali przyjaciele podsunęli mu pod nogi pułapki: Kira rzuciła bandaż jak linę, Mela szarpnęła za jego płaszcz, Kamil zaśpiewał pieśń tak radosną, że ściany zaczęły dzwonić. Kazuki stanął naprzeciwko wampira, nieustraszony. W powietrzu rozbłysła jego katana, błyszcząc jak promienie słońca. - Oto nastał koniec twojej ciemności, Drakulu! - przemówił samuraj. Wampir, wsłuchując się w śpiew, otoczony światłem i przyjaciółmi Kazukiego, po raz pierwszy w życiu poczuł coś niezwykłego - zupełnie nowe uczucie, którego się nie spodziewał. To była siła miłości i przyjaźni, która stopiła całą jego złość. Drakul zbladł, skurczył się do rozmiarów nietoperza i odleciał w głąb nocy, zostawiając zamek na pastwę światła i radości. Dzieci były uratowane, a mieszkańcy krainy przyszli, by podziękować bohaterom. Kazuki i jego przyjaciele stali się legendą - o ich czynach opowiadano nad ogniskami i w izbach przez długie, zimowe wieczory. Odtąd zamek rozbrzmiewał śmiechem i muzyką dzieci, a nad jeziorem wznosił się głos Koguta Kamila, przypominając wszystkim, że dobro zawsze zwycięża. A teraz, gdy niebo przybrało błękit głębszy niż jeziora, a pierwsze gwiazdy migocą niczym diamenty we włosach nocy, przymknij powieki, najdroższa wnuczko. Niech sen przyniesie ci przygodę równie piękną, co ta o Kazukim i jego niezwykłych przyjaciołach. Pamiętaj, że odwaga, przyjaźń i miłość są twoimi najpotężniejszymi tarczami na świecie. Dobranoc, słodka istotko...