Dawno, dawno temu, w małej wiosce rozsianej wśród pachnących wrzosowisk i falujących traw, tuż nad błękitnym morzem, mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Miała jasne, słomiane włosy splatane w dwa długie warkocze i wielkie, błyszczące oczy, w których tańczyły iskierki ciekawości. Zosia była nie tylko mądra, ale i odważna, a jej serce zawsze biło w rytmie pomagania innym. Wszystkie dzieci z wioski uwielbiały ją - za jej figlarne opowieści, niecodzienne pomysły i rozbrajający śmiech. Wieczorami siadała z przyjaciółmi na ławkach przed domami, snując bajki, które przeganiały smutki nawet najstarszych mieszkańców.
Pewnego dnia, gdy rosa jeszcze srebrzyła się na źdźbłach trawy, Zosia usłyszała od starej zielarki opowieść o złym Czarowniku z tajemniczej wyspy, która nocami śniła się rybakom. Mówiono, że Czarownik potrafił szeptać do wiatru, zamieniać ludzi w zwierzęta i mieszać czarne mikstury, a każdy, kto próbował przekroczyć próg jego chaty, znikał na zawsze. Wioska żyła w cieniu jego groźby; nikt nie odważył się zbliżyć do wyspy, a dzieci straszono nią, gdy zanadto rozrabiały.
Ale Zosia była ciekawska i odważna jak mało kto. Pomyślała, że nie będzie się dłużej bała, skoro może spróbować coś zmienić. Postanowiła, że uwolni mieszkańców uwięzionych pod postaciami zwierząt i zakończy panowanie Czarownika. Wiedziała, że sama nie da rady - lecz wokół miała mnóstwo przyjaciół wśród zwierząt z nadmorskiej plaży.
Rześkim rankiem włożyła swój najlepszy fartuszek, zabrała plecak pełen ciepłych bułek i pomaszerowała ku brzegowi morza. Słońce dopiero zaczynało rozświetlać chłodne niebo. Po drodze spotkała Kozę - starszą, z białą brodą, która czytała stare, wyblakłe mapy. Koza od razu zgodziła się pomóc, bo sama wiele razy marzyła, by stanąć na jej własnych kopytach przeciw złu.
Idąc dalej, Zosia zauważyła Jelonka, zwinnego jak podmuch wiatru, który wesoło przeskakiwał przez wydmy. Jego szybkie nóżki i bystre oczy miały już nieraz uratować przyjaciół przed niebezpieczeństwem - a ta wyprawa bardzo go intrygowała.
Za chwilę, spod sterty morskich muszli, wyłonił się Szop - spryciarz i mistrz otwierania zamków. Jego łapki potrafiły przechytrzyć każdą kłódkę i wydobyć z każdej dziury to, co ukryte. Słysząc o planie Zosi, roześmiał się i dołączył bez wahania.
Ostatni pojawił się Szczeniak - nieskory do strachu, choć jeszcze bardzo młody. Jego puchata sierść lśniła od morskiej mgiełki, a w oczach miał nadzieję i odwagę. Pomaszerował za pozostałymi, machając radośnie ogonem.
Cała piątka, pełna zapału, zaczęła szukać statku. Po krótkich poszukiwaniach odnaleźli stary, lecz zadziwiająco sprawny szkuner, porzucony na brzegu. Jego burty były już naznaczone solą i wiatrem, a żagle łatała setki razy, ale na dziobie wciąż lśniła drewniana figurka syreny - znak, że statek znał niejedną przygodę.
Jak tylko wskoczyli na pokład, Koza z mapą w zębach zaczęła prowadzić załogę. Gdy wiatr chwycił żagle i zaniósł ich w kierunku wyspy, nasi przyjaciele wiele się nauczyli. Koza uczyła, jak rozpoznać miejsce na mapie po ukrytych znakach gwiazd, Jelonek pokazywał, jak unikać roztrzaskujących się fal, Szop tłumaczył, jak korzystać z lin i kotwic, a Szczeniak, ze swoim pogodnym sercem dodawał otuchy, gdy ciemne chmury przesłaniały horyzont.
W drodze przeżyli burzę - rozszalałe morze kołysało statkiem jak łupinką orzecha, a pioruny rozświetlały czarne niebo. Lecz dzięki współpracy i odwadze wiatr w końcu ucichł, a deszcz ustąpił miejsca tęczy, która rozpięła się nad ich celem - wyspą otoczoną mgłą.
Gdy już stanęli na brzegu wyspy, od razu poczuli, że wszystko tu jest inne - drzewa przybierały kształty twarzy, ptaki śpiewały melodie, których nikt przedtem nie słyszał, a ścieżki wiły się wśród skał, by wprowadzić nieproszonych gości w gąszcz pułapek. Zosia z przyjaciółmi krok po kroku stawiała czoła trudnościom. Raz musieli przechytrzyć sękatego lisa, który strzegł mostu zrobionego z liści; innym razem - odpowiedzieć na zagadkę starożytnego dębu, żeby przejść dalej. Szop otworzył drzwi w krętym korzeniu, Jelonek przeprowadził ich przez zarośla, Szczeniak wywęszył ukryte niebezpieczeństwo.
W końcu dotarli przed chatę Czarownika - posępną, oplecioną czarnym bluszczem i otoczoną przez stado cieni. W drzwiach czekała ostatnia zagadka: „Co ma skrzydła, choć nie ptak, co prowadzi, choć nie żegluje, co wskazuje, choć nie widzi?” - zagadkowe pytanie rozbrzmiało jak echo.
Wtedy Koza, z mądrością dawnych lat, szepnęła: „To wiatr. Otwiera żagle miękkim muśnięciem, niesie nas ku przygodzie niewidzialny, a jednak obecny.” Drzwi skrzypnęły i stanęły otworem.
W środku chaty Czarownik z oczami błyszczącymi jak dwa wilcze ognie właśnie próbował zamienić zajączka w kamień. Gdy Zosia i jej przyjaciele wkroczyli, Czarownik wpadł w gniew. Uniósł ręce i rzucił zaklęcie. Lecz Jelonek uskoczył przed błyskawicą, Koza rozproszyła czar światłem ze srebrnej monety, Szop przekręcił kłódkę na magicznej skrzyni, a Szczeniak swoją odwagą odpędził cienie. Zosia zawołała: „Nigdy nie wygrasz ze współczuciem, przyjaźnią i odwagą!”
Czarownik, zaskoczony ich siłą, stracił część swojej mocy. Zaczął płakać - a każda łza spadająca na podłogę zamieniała się w kryształowe kulki. Kiedy ostatnia łza upadła, magiczne więzy prysły, a zamienieni ludzie wracali do swoich postaci. Co więcej, zły Czarownik po raz pierwszy poczuł, jak wielką ulgę niesie dobro i zrozumiał, że był samotny, bo odpychał innych swoją złością.
Wdzięczni mieszkańcy i uwolnione zwierzęta otoczyli Zosię i jej przyjaciół radosnym świętem. Tańczono wokół ognia, pieczono słodkie owoce, śpiewano pieśni, w których imiona Zosi, Kozy, Jelonka, Szopa i Szczeniaka rozbrzmiewały echem.
Gdy wrócili do wioski, czekały ich niesamowite powitanie - cały brzeg pokryły kwiaty, a nawet morze pomrukiwało radośnie. Ludzie już nigdy nie bali się nieznanego - zamiast tego nauczyli się ufać sobie nawzajem, wspierać przyjaciół i stawiać czoła temu, co trudne.
A Zosia? Zawsze już była otoczona paczką wiernych przyjaciół i wspomnieniem tej wyjątkowej przygody, która wszystkim pokazała, jak odwaga, mądrość, spryt i przyjaźń potrafią zmienić świat na lepsze.
I tak już zostało na zawsze - a morze nadal szumiło o ich przygodzie każdemu, kto chciał ich posłuchać.
