Zosia i Olbrzymi Pająk - cudowna przygoda w dolinie

Dawno, dawno temu, w wiosce między jabłonkami mieszkała Zosia - złote warkocze, rumiane policzki i mądrość, która zaskakiwała nawet zielarkę. W dolinie spotkała kraba Karola, jelenia Jacka, fokę Feliksa i żółwia Zenona. - W skałach czai się Olbrzymi Pająk - szepnęła Foka. - Porywa dzieci, bo sam nie umie prosić o towarzystwo. Zosia przypomniała sobie słowa matki: odwaga nie znaczy „bez strachu”, tylko „mimo strachu”. Zenon rozłożył mapę na liściu łopianu: - Nie zwalczymy go tylko siłą. Trzeba pokazać, że potrafi być potrzebny. Nocą zwierzęta splatały lekką sieć nad ścieżką. Gdy pająk wypełzł, kącik piosenki z wioski - śmiały i dziecinny - zawołał go z cienia. Olbrzym skoczył w sidła; Zosia wyszła naprzód: - Wiem, że jesteś samotny. Pająki żywią się szkodnikami i trzymają równowagę - możesz strzec doliny zamiast ją wyciszać. Łza spłynęła po jego owłosionej głowie. - Mogę… być potrzebny? - Bardziej niż myślisz - odparła Zosia i delikatnie dotknęła jego łapy. Pająk puścił dzieci; później przeplot gałęzie w wiszące mosty, żeby dzieci mogły biegać bezpiecznie między polanami. Na głowie nosił czapeczkę z mchu - znak, że przyjaźń zaczyna się od szacunku, nie od trwogi. Dobranoc - nawet największy cień ma w środku pytanie: „czy ktoś mnie widzi?”