Elfi i Wampir: Wielka Przygoda w Tundrze, Lesie i Krainie Zwierząt

Dawno, dawno temu, gdy tundra lśniła przed świtem, elf Elfi - zielone oczy, włosy jak paprocie, czapka z zajęczego futerka - śmiał się między świerkami. Plotka głosiła, że w lodowym zamku czai się wampir z rubinowym spojrzeniem i uśmiechem jak mróz. Przygarnął kreta Krecika od tuneli, śnieżnobiałą Kozę od rogów jak kompas, skocznego Kangurka od zasp i Dzięciołka od drzwi, które trzeba wydziobać z zamknięć. Przez bagna i północne drogi doszli pod zamek z czarnego kamienia i lodowych igieł. Krecik podkopał fosę; Koza roztrzaskała cienki lód; Kangurek przeskakiwał sidła; Dzięciołek odgryzał zasuwy. W komnacie wampir syknął: - Sami?! Elfi nie rzucił noża - rzucił pytania: o lasy, o przyjaźń, o to, czego wampir nigdy nie próbował. Z każdą odpowiedzią plątał się we własnym głosie; moc bez druhów robi się cienka jak pajęczyna bez drzew. Przyjaciele dopięli swego: skryty kij od podłogi sprawił, że wampir musiał chwycić się balansu - a wtedy pierwszy promień dnia, który Elfi przywołał słowem o jedności, rozpuścił cień w jasną mgłę. Zamek zabłysł jak zorza; zwierzęta i elfy ułożyły taniec na śniegu. Nawet najstarszy strach może stać się opowieścią - jeśli ktoś zada mu trzecie pytanie. Dobranoc pod kocem.