Karolek i Tajemnica Szmaragdowej Oazy

Dawno, dawno temu, na Szmaragdowych Wrzosowiskach mieszkał krasnolud Karolek - niski, lecz odważny, z domkiem w zielonym krzaku i pasją do kamyków o dziwnych kształtach. Pewnego dnia nowa ścieżka zaprowadziła go do oazy: staw jak kryształ, turkusowe lilie, palmy rzucające ciepły cień. Przy wodzie przywitały go koza, kangur, wesoła gwiazda morska w stawie i stary żółw ze skorupą jak miód starego dnia. Uczyli go skoków, cierpliwości i słuchania, co mówi prąd pod powierzchnią. Nocą woda zabulgotała. Z głębi wyłoniła się złośliwa kałamarnica - macki jak smycze burzy, oczy lodowate. Karolek zebrał naradę: kangur miał odwracać uwagę skokami nad taflą, koza zwodzić w płytszą wodę, żółw i gwiazda szukać bladej plamki pod okiem, gdzie skóra była cieńsza. O świcie kangur ślizgał się po piasku; kałamarnica wiła się w gniewie. Koza prowadziła ją w płytszą wodę. Spod powierzchni żółw skinął pyskiem - tam! Karolek zsunął się z palmy na skorupę żółwia, dopłynął i stuknął muszlą w jasne miejsce. Olbrzym zapiszczał zaskoczony, zwinął macki i wrócił do głębi z wstydem, nie z zemstą. Staw znów był spokojny. Zwierzęta obwołały Karolka bratem oazy - bo mały rozum i wielka drużyna potrafią zrobić więcej niż jeden potwór z piany. Dobranoc - nawet najmniejszy może wskazać miejsce, gdzie przeciwnik jest tylko cienki jak skorupka.