Rycerz Kazimierz i Tajemnica Morskiego Potwora

Dawno, dawno temu, między jeziorami leżała Zielona Osada nad wodą - w niej rycerz Kazimierz, który w zbroi lśniącej jak kałuża po burzy wierzył bardziej w dowcip niż w tępy miecz. Towarzyszyli mu: koala Kasia z bębenkiem po dziadku-muzykancie, roztropne kaczki, zagadkowe kurczaki i wydra Wanda - mistrzyni nurtu. Pewnego mglistego poranka żaby i bobry niosły wieść: za klifem morski potwór wywraca pomosty i ryje nocą, bo nikt nie chce z nim gadać. Na skale Kasia wybijała rytm. Fale odpowiadały - z toni wyłaniał się olbrzym w turkusie, oczy pełne żalu, nie zaraz gniewu. - On tańczy do twojego bębna - szepnął Kazimierz. - Albo go kocha, albo boli go echo samotności. Ukryli się za skałą; Kasia grała wyraźniej. Potwór zamarł - macki opadły jak znużone ramiona. Kaczki zrobiły krąg piór, kurczaki śpiewały zagadki bez złośliwości, Wanda cicho splątała lekką sieć jak kocyk. Kazimierz poklepał stwora po łuskowym czole: - Możesz być potężny i potrzebny, nie hałaśliwy. Wyznał, że słuchał bębna, bo przypominał mu dom na dnie. Od tamtej pory pomagał przy połowach i w pełni księżyca grał z Kasią koncert, na którym fale biją w tact. Nawet potwór ma ucho na melodię - tylko trzeba je najpierw usłyszeć. Dobranoc.